Μπλεξίματα

Καθένας μας έχει γνωστούς και φίλους. Ας φανταστούμε μία κατάσταση:

Η ιστορία μας έχει δύο βασικά πρόσωπα. Ας πούμε τον Κώστα και την Ελένη.

Ο Κώστας είναι ένα κοινωνικό και συνεπώς δημοφιλές παιδί, πολύ καλός φίλος και αξιόλογος άνθρωπος. Πάντα πρόθυμος να βοήθησει αν χρειαστεί ή του το ζητήσουν. Ευγενικός και δυνατός χαρακτήρας, άνθρωπος της λογικής.

Η Ελένη από την άλλη, είναι ήπιων τόνων. Επίσης σχετικά δημοφιλής, όχι όμως κοινωνική. Οι επαφές της είναι σαφώς λιγότερες από αυτές του Κώστα, παρόλο που αρκετές ώρες την ημέρα κινούνται στον ίδιο χώρο. Εξωτερικά ήρεμος άνθρωπος, κλειστός και ευγενικός.

Η Ελένη και ο Κώστας λοιπόν γνωρίζονται μετά από επιδίωξη του δεύτερου. Πραγματοποιούν πολύωρες και όμορφες συζητήσεις. Γενικά, έχουν μία πολύ καλή επικοινωνία. Όπως συνήθως όμως, τα ερωτικά αισθήματα έρχονται να μπλέξουν την κατάσταση.
Ο Κώστας αρχίζει να ενδιαφέρεται και με πλέον του φιλικού τρόπου για την Ελένη. Η Ελένη από την άλλη, είναι σε μία περίεργη φάση, το ερωτικό της ενδιαφέρον προς το μέρος του άλλου δεν είναι ξεκάθαρο κυρίως στην ίδια και προσπαθεί να κρατήσει τις ισορροπίες. Μετά από κάποιες κοινές εξόδους και μία καλύτερη γνωριμία, καταλαβαίνει πως ακόμα κι αν υπήρχε μεγαλύτερο ενδιαφέρον από μεριάς της, μία σχέση με τον Κώστα δε θα μπορούσε να πετύχει.
Ξεκαθαρίζει λοιπόν τα πράγματα, και συμφωνούν σε μία επικοινωνία που θα επιλέξει ο Κώστας, έτσι ώστε να νιώθει ο ίδιος άνετα. Εκείνος λοιπόν αρχικά διατηρεί την επικοινωνία στα ίδια επίπεδα με πριν, αλλά κάπου κάπου υπάρχουν κάποιες κόντρες, δυστυχώς αναπόφευκτες. Συνήθως συνοδεύονται από εκρήξεις συναισθημάτων και λόγων. Η Ελένη από την άλλη, τον συμπαθεί και τον εκτιμά ιδιαίτερα, οπότε προσπαθεί όσο μπορεί να τον βοηθήσει, χωρίς να του επανατροφοδοτεί ελπίδες αλλά και χωρίς να τον απομακρύνει εντελώς.

Σε κάποια συζήτησή τους, του αναφέρει πως στο τέλος θα καταλήξουν τσακωμένοι και να μη μιλάνε, αλλά ο ίδιος επιμένει πως δε θα γίνει και πως κρίνει πολύ αυστηρά τους ανθρώπους, συνήθως αρκετά νωρίς. Η Ελένη λοιπόν, παρόλο που γενικά σέβεται την κρίση της, κυρίως όσον αφορά στις ανθρώπινες σχέσεις, προβληματίζεται από τα λεγόμενα του Κώστα και αποφασίζει να δώσει την "ευκαιρία" αυτή.
Ο καιρός περνάει και η σχέση τους είναι σαν καρυδότσουφλο στα κύματα. Μία σε κορυφή και μία σε λακούβα..
Στο τέλος, δε μιλάνε πλέον.

Συμβαίνει όμως το εξής. Ο Κώστας, σύμφωνα πάντα με τα λεγόμενά του τα οποία η Ελένη δεν έχει κανένα λόγο να αμφισβητήσει, είναι πολύ άσχημα ψυχολογικά με την όλη κατάσταση. Βλέπετε, σύμφωνα πάντα με τον ίδιο, η Ελένη ήταν ο μόνος άνθρωπος που τον έχει κάνει ως τώρα να μη σκεφτεί και να μη δράσει για λίγο με τη λογική. Μόνο μαζί της και σε ό,τι αφορούσε την ίδια έπαυε να είναι ο απόλυτα λογικός άνθρωπος. Και αυτό του άρεσε, αλλά του στοίχισε αρκετά.

Τέλος πάντων. Η Ελένη από την άλλη, στεναχωριέται κάθε φορά με τα σκαμπανευάσματα του Κώστα, αλλά δέχεται πάντα τις αντιδράσεις του και τις προτιμήσεις του. Κατανοεί την άσχημη ψυχολογική του κατάσταση και επιδιώκει όσο μπορεί να βοηθάει. Κάτι βέβαια το οποίο συνήθως γυρίζει και πάλι εναντίον της.
Επιπλέον, κάποιες φορές, μετά από ξεσπάσματα του Κώστα, νιώθει και η ίδια πολύ χάλια. Τη μία γιατί ο Κώστας θεώρησε πως τον κορόιδευε και έπαιζε μαζί του, την άλλη γιατί ο Κώστας δεν έχει κοιμηθεί εδώ και 4 μέρες, και παρ' όλους τους καλοκαιρινούς καύσωνες εκείνος νιώθει να κρυώνει. Μετά, επειδή ο Κώστας χάνει σημαντικές προθεσμίες στη ζωή του αφού δεν μπορεί να συγκεντρωθεί σε τίποτα, ενώ παράλληλα δέχεται σημαντικές πιέσεις από το πολύ κοντινό του περιβάλλον.

Σε όλο αυτό το συναισθηματικό κουβάρι λοιπόν, εμπλέκονται και κάποια τρίτα άτομα. Αρχικά, κοπέλες οι οποίες ενδιαφέρονται ερωτικά για τον Κώστα και στις οποίες ο ίδιος έχει πει επανηλειμένως πως δεν ενδιαφέρεται. Οι κοπέλες αυτές λοιπόν, αρχίζουν να μειώνουν την Ελένη, στον Κώστα αλλά και σε άλλους και να την κακολογούν. Κάτι το οποίο στεναχωρεί την Ελένη, όχι για τα αποτελέσματα, αφού ούτως ή άλλως οι κοπέλες αυτές δεν καταφέρνουν και τίποτα ιδιαίτερο πέρα από το να μειώνουν τον εαυτό τους. Και αυτό προσπαθεί να τους το επισημάνει έμμεσα.
Στη συνέχεια, φίλοι και φίλες του Κώστα οι οποίοι τον βλέπουν ότι ταλαιπωρείται και θέλουν το καλό του. Του απαγορεύουν να τους ξαναμιλήσει γι' αυτήν. Ο Κώστας τότε, επειδή θέλει με κάποιον να τα συζητάει, κυρίως για να ηρεμεί τη σκέψη του, ανοίγεται σε άλλους ανθρώπους, φίλους του επίσης, στον ίδιο χώρο με την Ελένη. Οι φίλοι του αυτοί, σαφώς και σωστά πράττοντας, προσπαθούν να τον βοηθήσουν και να τον ενισχύσουν όπως μπορούν. Παράλληλα όμως, κρίνουν αρνητικά την Ελένη και πιθανόν να τη σχολιάζουν και σε τρίτους.

Η Ελένη το καταλαβαίνει και πάλι. Κι από κει που στεναχωριόταν ήδη για την άσχημη ψυχολογική κατάσταση του Κώστα και για τις επιπτώσεις που αυτή είχε, τώρα έχει να στεναχωριέται και για την επίθεση που δέχεται από τρίτους. Δεν είναι ότι την ενοχλεί η αρνητική κριτική. Είναι ότι την πιάνει το παράπονο. Παράπονο μιας άδικης, κατά τη γνώμη της, επίθεσης. Επίθεση για κάτι που δεν προκάλεσε επίτηδες και εις γνώσην της, και πολύ περισσότερο που δεν τη χαροποιεί.
Παράπονο, που οι περισσότεροι τη βλέπουν και την αντιμετωπίζουν ως την εγωίστρια που αρέσκεται στο να ταλαιπωρεί τους άλλους, και δη τον Κώστα.

Από την άλλη όμως, σκέφτεται και πάλι πως ο Κώστας ίσως τελικά να είναι πιο αδύναμος χαρακτήρας από την ίδια. Παραβλέπει και τα ξεσπάσματά του σχετικά με το πρόσωπό της σε τρίτους, τα οποία κάποιες φορές αποδείχτηκαν ανακριβή ως προς το περιεχόμενό τους. Τελικά, αναρωτιέται ακόμα μία φορά "γιατί;" και συνεχίζει όπως πριν, μονάχα με λίγο πιο μελαγχολικό χαμόγελο.

Καλημέρα