Ημέρες γιορτής και σκέψης. Να είμαστε καλά, να περνάμε όμορφα. Κι εσύ εκεί, να κοιτάς και να παρατηρείς. Να σκέφτεσαι άραγε κάτι, και γι' αυτό να δείχνεις τόσο σίγουρος; Ίσως και να μας κρίνεις, μ' αυτή την αυστηρή κρίση που όμως δείχνει κατανόηση. Ποτέ δε θα μπορέσω να καταλάβω πώς γίνεται να ένιωθες τόσους ανθρώπους κι ας διαφωνούσες μαζί τους. Όμως, ούτε και πώς όλοι δημιουργούσαν άποψη για σένα, ενώ ήσουν ανέκαθεν, μία ιδιαίτερα διακριτική παρουσία.
Παρουσία όμως. Μπορεί να έχανες πολλά. Να μην τα πρόσεχες, να μην τα θυμόσουν. Αλλά κράταγες κάποιες λεπτομέρειες, ξεπερνώντας τη συνηθισμένη φράση "οι λεπτομέρειες κάνουν τη διαφορά". Δεν ήταν οι χιλιοειπωμένες λεπτομέρειες των δήθεν απλών κι ευτυχισμένων που κρατούσες. Ήταν κάποιες που θα μας έκαναν να ντραπούμε που κάποιος τις πρόσεξε. Ήταν κάποιες που μόνο εσύ μπορούσες να ερμηνεύσεις (και δε θα ήταν υπερβολή να πω) πάντα σωστά. Και σίγουρα θα ήταν κι άλλες, που δε θα μάθω ποτέ πως εσύ ήξερες.
Μέχρι και τη σημερινή μέρα, αυτή την τόσο ξεχωριστή, μοιάζεις μόνος κι ας ήρθες από τους πρώτους και μάλλον πιο πρόσχαρους εδώ. Άλλοτε νιώθω αδύναμη κι άλλοτε κουρασμένη. Άλλοτε αβέβαιη κι άλλοτε εξαρτημένη. Κάποιες φορές, ίσως και αδικημένη. Αδυνατώ να αποφασίσω αν είσαι ευλογία ή κατάρα. Όχι εσύ συγκεκριμένα, σαν πρόσωπο. Αλλά εσύ σαν άνθρωπος. Σαν είδος ανθρώπου. Χωρίς να αμφιβάλλω ποτέ πως η γνωριμία μας, έχει μόνο καλά να μου προσφέρει.
Και τώρα, να νιώθω σαν ανοιχτό βιβλίο. Σα να έχεις γνωρίσει κάθε μου σκέψη πριν καν τη γράψω. Και να ντρέπομαι γι' αυτές. Να ντρέπομαι που σε αμφισβητώ, έστω και με αυτόν τον τρόπο. Κι εσύ να συνεχίζεις να χαμογελάς συγκαταβατικά, σχεδόν περιφρονητικά. Δεν καταφέρνω να σε κατακτήσω. Θα είσαι πάντα κάπου αλλού, ή θα αφήνεις να νομίζουμε πως υπάρχει πάντα αυτό το άλλο. Ακόμα και μία μέρα σαν τη σημερινή.
Τη μέρα που σε παντρεύομαι.
3 comments:
Αυτό είναι κατά τη γνώμη μου το πιο όμορφο κείμενο αυτού του blog, μέχρι τώρα...
Εφόσον θεωρείς ότι μία γνωριμία έχει μόνο θετικά να σου προσφέρει, μην ντρέπεσαι για τις σκέψεις σου. Μην φοβάσαι να είσαι ανοιχτό βιβλίο. Και το κυριότερο, μην προσπαθήσεις να κατακτήσεις τον άλλον. Άφησε τον εαυτό σου να είναι... ο εαυτός του! Τότε θα είσαι βέβαιη ότι κατέκτησες κάτι αξιόλογο και κάτι που σου αντιστοιχεί!
Καλησπέρα! :)
Αυτο ειναι ερωτας.Να πιστευεις πως εισαι για τον ανθρωπο σου ανοιχτο βιβλιο αλλα να νιωθεις πως αυτος εχει παντα κι αλλα να σου αποκαλυψει.Κι εσυ να καιγεσαι να τα βεις, να τα ανακαλυψεις, να τα βιωσεις .Να καιγεσαι στο πρωτο του βλεμμα , να σε κυριευει η καθε του επιθυμια, να σε καθοριζει η καθε του σκεψη, να σε λιγωνει το καθε του χαμογελο.
Κι εκει που πιστευεις πως τον κανεις δικο σου , αυτος παντα να σου κρυβει κι αλλα .Ναι ναι αυτο ειναι ερωτας!
Καλησπέρα σας!
Σας ευχαριστώ πρώτα για τις επισκέψεις σας. Και στη συνέχεια για τις σκέψεις σας και τα σχόλιά σας.
Να είστε καλά.
Post a Comment