Χρωστούμενα

Δανεική μέρα η σημερινή. Να φταίει το ψέμα ή η απόκρυψη ορισμένων πραγμάτων; Να είναι άραγε και το ίδιο, όπως πολλοί υποστηρίζουν; Μου χαρίστηκε η σημερινή μέρα, και δεν ξέρω αν το άξιζα. Νιώθω χρεωμένη, λυγισμένη. Απέναντι στα αισθήματά σου και στις πράξεις σου. Στις υποχωρήσεις σου και στον τρόπο με τον οποίο παραμένεις δίπλα μου. Ντρέπομαι. Ντρέπομαι τόσο για κάποιες καταστάσεις. Όχι γιατί είναι ψεύτικες ή παρεξηγήσημες. Μήτε και γιατί έκανα κάτι κακό. Αλλά να, είσαι εσύ τόσο (...) μαζί μου.

Και δε θα έχω ποτέ το θάρρος να σου τα αποκαλύψω. Γιατί θα πονέσεις και θα με κατηγορήσεις ως αναξιόπιστη, ανάξια εμπιστοσύνης. Είναι το πώς το βλέπει κανείς. Δε θα μου έδινα ποτέ αυτό το χαρακτηρισμό. Μου αρέσει πολύ ό,τι δημιουργήθηκε. Αλλά θα καταλάβαινα απόλυτα πώς εσύ, ακολουθώντας τα λογικά σου βήματα, θα απέδιδες τέτοιους χαρακτηρισμούς. Κι είναι κρίμα, πως δε θα μπορούσα να αντιμετωπίσω ικανοποιητικά τη λογική σου.

Και πόσο χαίρομαι όταν αυτή παραμερίζεται. Το κάνεις τόσο σπάνιο, που νιώθω σα να μην το αξίζω. Να είμαι τόσο μικρή δίπλα σου. Άλλες φορές μετανιώνω γι' αυτά, άλλες πάλι νιώθω πως δεν είναι τίποτα μεμπτό και κακώς δημιουργήσαμε όλο αυτό το βάρος, γύρω τους. Δεν ξέρω και πως να τα χειριστώ. Είναι και το παρελθόν από κοντά, που άφησε άσχημες στιγμές. Εκείνο το αβέβαιο παρελθόν, κι αμφιταλαντευόμενη στάση μου. Η απούσα παρουσία μου ή η παρούσα απουσία μου; Κανένας χαρακτηρισμός δεν ταιριάζει ακριβώς.

Ήμουν. Αλλά υπήρχαν ενδοιασμοί, προβληματισμοί. Κι όταν αποφάσισες να κάνεις το βήμα και να τους διώξεις, να τους καταπολεμήσεις, εγώ είχα αποφασίσει να φύγω. Και παρακάλαγα μέσα μου να το κάνεις εσύ με την απόφασή σου. Να μη σκέφτομαι πως έδιωξα ό,τι άξιζε. Ό,τι ήταν ελπιδοφόρο. Αλλά όχι. Ακόμα μία φορά, έδειξες όσα είμαι για σένα. Κι εγώ... Εγώ κατέληξα να είμαι τώρα εδώ, με αυτόν τον τρόπο. Να παίζω με τη φωτιά διαρκώς, να τρέμω να με αφήσεις αλλά να μη ρισκάρω ιδιαίτερα. Απλά επειδή έχουμε άλλες οπτικές.

Έμεινα εδώ, να ευχαριστώ για τη μέρα που μου δάνεισες. Αυτή και τις επόμενες.

Έμεινα εδώ, στα γόνατα. Με ελαφρά χαμηλωμένο το κεφάλι να σου γράφω αυτό το σημειώμα. Και να αναρωτιέμαι τις εκφράσεις σου τη στιγμή που θα το διαβάζεις. Είναι απλά για να σου πω ευχαριστώ. Πως σε προσέχω, πολύ. Κι αν με μισήσεις κάποια στιγμή, θα με λυγίσει. Θα το καταλάβω, αλλά πόσο το φοβάμαι να 'ξερες.

Άραγε, θα μπορούσα να δώσω σα συμβουλή "μακρυά από μένα";
Ίσως. Αν ήμουν λιγότερο εγωίστρια.

Το παραπάνω το βρήκα νωρίτερα στο γραμματοκιβώτιό μου. Σημείωμα σε χαρτί τετραδίου. Ούτε φάκελος ούτε περιττά λόγια, καλύμματα ή οτιδήποτε. Μόνο το κείμενο (ή μήπως να έλεγα η απολογία) και η υπογραφή: Κατερίνα.

Με τρόμαξαν όλα αυτά που είπε. Πώς τα καταφέρνει άραγε. Απαρατήρητη δε θα περάσει πάντως. Να 'ναι σεβασμός, θαυμασμός, πόνος, απορία, αμφισβήτηση, νόστος, φόβος, ανασφάλεια, αγαλίαση; Δεν ξέρω τί, μα πάντα κάτι θα είναι. Κι όπως συνήθως, αφήνει τη βόμβα να σκάσει, και φεύγει. Δήθεν και τάχα για να μη μας πονέσει. Γιατί μας αγαπάει. Γιατί δε θα την καταλάβουμε και καλύτερα να τα επεξεργαστούμε, να θυμώσουμε και να μαλώσουμε μόνοι μας. Μέχρι την επόμενη φορά που θα βρεθούμε. Και θα προσποιηθούμε ωσάν συνεννοημένοι πως τίποτα δε μεσολάβησε.

Για χατίρι της Κατερίνας ή μήπως για τη δική μας αδυναμία;