Πώς μοιάζει η Ομορφιά, όταν την Καταστρέφεις;

Το ξέρω. Γνωρίζω πως δεν είμαι επιθυμητή. Για την ακρίβεια, πως είμαι μισητή. Καταλαβαίνω και τους λόγους. Αλλά πραγματικά, δεν το αξίζω. Όσα προκλήθηκαν δεν ήταν θεμιτά. Δεν ήταν προγραμματισμένα. Δεν τα ήθελα και δεν τα θέλω. Κι εσύ άφησες να με κατακρίνουν. Το επέτρεψες. Δεν ξέρω αν βοήθησες σ' αυτό. Θέλω να πιστεύω πως όχι. Ελπίζω πως προσπάθησες και να το αποτρέψεις. Αλλά με πονάει.

Μου φαίνεται αδιανόητο κάτι τέτοιο για μένα. Δε θα μπορούσα ποτέ. Και το ξέρεις. Και μάλλον το ξέρω πως το ξέρεις. Αλλά το άφησες να συμβεί. Γιατί δεν εξήγησες; Γιατί δεν επέμεινες; Γιατί δε με υπερασπίστηκες; Ήταν ίσως κάποια ανακούφιση για σένα; Μία προσωρινή λύτρωση; Γιατί το έκανες εσύ αυτό;

Φοβάμαι να σε προσκαλέσω, να σου μιλήσω, να σε αγγίξω. Φοβάμαι να σε πειράξω και να σε κοιτάξω στα μάτια χωρίς να χρειάζεται να πω κάτι. Φοβάμαι μη με παρεξηγήσεις πάλι. Φοβάμαι μη βρουν αφορμές να με μισήσουν περισσότερο. Και δεν είναι το μίσος τόσο που φοβάμαι. Είναι οι ίδιες οι αφορμές που δε θα ήθελα να συμβαίνουν. Δε θα ήθελα να τις βιώνεις ως τέτοιες.

Ελπίζω αυτή τη φορά να τα καταφέρεις καλύτερα. Κι ελπίζω να τους πείσεις κι εκείνους. Να μη φοβάμαι να έρχομαι μαζί σας. Να μη σε αποφεύγω για να αποφύγω την πιθανή λύπη ή μελαγχολία σου. Να μπορώ να σου πω πως σε αγαπώ και πως θα είμαι κοντά σου όποτε με θες, να μπορώ να σου πω πως θέλω να προσέχεις και να με βρίσκεις όποτε εσύ το θελήσεις. Κι όλα αυτά, χωρίς να με κατακρίνουν.

Εσύ, αχ εσύ.