Καθημερινότητα

Τρέχεις! Τρέχεις να προλάβεις. Να προλάβεις όσα θες εσύ, όσα θέλουν οι άλλοι για σένα. Για σένα, που ικανοποιείσαι και χαίρεσαι, αλλά που δεν ξέρεις πώς να τα βολέψεις. Να τα βολέψεις τα μικρά απογεύματα, να χωρέσεις τις υποχρεώσεις σου, τις ιδέες σου, τις προσπάθειές σου και τη γνώση σου. Τη γνώση σου την οποία θες να επεκτείνεις, σ' ένα σωρό επίπεδα και που μονίμως δεν βρίσκεις το χρόνο. Το χρόνο για όσα θες να πετύχεις, και αναρωτιέσαι. Αναρωτιέσαι τί θα μπορέσεις να κάνεις τελικά από όσα θέλεις, όσα έχεις φανταστεί κι όσα έχεις αποφασίσει πως θα σε ικανοποιούσαν. Θα σε ικανοποιούσαν μόνο αυτά τα λίγα, τα οποία όμως ακόμα δεν κατάφερες να εντάξεις. Δεν κατάφερες να εντάξεις, επειδή πάντα σκεφτόσουν πως υπάρχει κι η αυριανή μέρα. Κι η αυριανή μέρα σε έβγαζε πράγματι αρκετά ασπροπρόσωπο, αν κι όχι όσο θα μπορούσες. Όχι όσο θα μπορούσες, και το ξέρεις. Το ξέρεις και σ' ενοχλεί. Σ' ενοχλεί, αλλά δεν κάνεις τίποτα. Τίποτα, τίποτα, τίποτα. Τίποτα και πάλι. Πάλι αρκείσαι σ' αυτό που με λίγη προσπάθεια πετυχαίνεις, αφού είναι ήδη περισσότερο από όσα άλλοι πετυχαίνουν με κόπο και προσπάθεια. Προσπάθεια που ποτέ σου δεν κατέβαλες, γιατί μπορούσες. Μπορούσες κι αλλιώς. Αλλιώς πώς θα τολμούσες; Θα τολμούσες να αδιαφορήσεις για ένα τέτοιο κομμάτι; Κομμάτι μυαλού και προσωπικότητας. Προσωπικότητας που την ψάχνεις κι ακόμα την αφήνεις στην άκρη. Στην άκρη, γιατί φοβάσαι. Φοβάσαι; Φοβάσαι τί αλήθεια; Αλήθεια όμως...