Ο Πόνος

Υπάρχουν μέρες που νιώθεις πως κάθε σου προσπάθεια τελικά είναι άκαρπη. Κάποια πράγματα είναι πάνω από τις δυνάμεις σου. Κι εσύ, όσο κι αν προσέχεις, όσο κι αν νοιάζεσαι, όσο κι αν... όλα αυτά που πρέπει, τελικά μένεις πάλι εκτεθειμένος.

Εκτεθειμένος με μία αδυναμία αβάσταχτη, που σε ξαπλώνει. Λυγίζεις το σώμα, πιάνεις τα πόδια σου και κρύβεις το κεφάλι μέσα στο μαξιλάρι. Ήρθαν πάλι αυτές οι μέρες. Οι μέρες που θα πρέπει να παλέψεις, πρώτα ψυχολογικά και μετά σωματικά.

Οι μέρες, που θα έρχονται κάθε τόσο να σου θυμίζουν τις αδυναμίες σου, απρόσκλητες ακόμα κι να κάνεις όλα όσα μπορείς για να τις αποτρέψεις. Αυτός ο πόνος, που δεν τον μπορείς. Που μήνες ολόκληρους σε ταλαιπωρούσε και δε λέει να φύγει.

Κι εσύ, στην ελάχιστη επαφή μαζί του, νιώθεις να πέφτεις. Αδύνατο να σηκωθείς, αδύνατο να το πολεμήσεις πάλι. Πόσο καιρό ν' αντέξεις; Αυτή, αυτή που είναι υπεύθυνη για όλα. Κι την οποία δεν ξέρεις πως να προσέξεις, πως να χειριστείς.

Αδύναμος κι αβοήθητος, ξαπλώνεις ακόμα μία φορά στο κρεβάτι, δακρυσμένος. Περιμένεις να βρέξει και για σένα, όπως βρέχει τώρα έξω. Να έρθει το νερό να σε λυτρώσει ακόμα μία φορά. Γιατί αυτό είναι το μόνο που νιώθεις πως μπορεί. Κι αυτός ο ήχος της βροχής, πόσο γλυκός είναι.

Πόσο αναγκαίος. Σου είχε λείψει, κι εσύ συνεχίζεις να πονάς. Αλλά τώρα ο λυγμός βγαίνει πιο εύκολα, γίνεται ένα με τον ήχο έξω από το παράθυρο, πάνω στο παράθυρο. Βγαίνει, για έναν αναστεναγμό ακόμα. Δυστυχώς, χωρίς απομάκρυνση.

Ευτυχώς, ευτυχώς οι μυρωδιές δεν υποχώρησαν. Το χώμα, έτσι νωπό, θα σου χαρίσει ταξίδι. Μην το καταλάβεις όταν δε θα μπορείς πια να το πατήσεις.