1.
- Έλα να πάμε μία βόλτα να μου δείξεις την πόλη που μένεις.
- Να πάμε, μα δεν είναι και τίποτα φοβερό.
- Δεν πειράζει, να γνωρίσω τα μέρη που γυρίζεις.
Ήλιος έξω, όμορφα δρομάκια. Άνθρωποι που τους έχει λείψει η ζέστη και το φως του, να ξαπλώνουν παντού. Τα δέντρα να έχουν πια σχεδόν όλα υποδεχτεί την άνοιξη. Πράσινα τα περισσότερα μα και κάποια γεμάτα ανθάκια. Πολυκοσμία, νεαρά ζευγάρια, οικογένειες νέες και διαχρονικές, μοναχικοί άνθρωποι. Όλοι στους δρόμους.
- Μα είναι πολύ ωραία, γιατί λες πως δεν είναι τίποτα ιδιαίτερο;
- Ναι, έχεις δίκιο.. Είναι πολύ όμορφα.
Υπάρχουν άνθρωποι που μπορούν να κάνουν κάθε μέρος να μοιάζει ωραίο. Κι άνθρωποι, που μπορούν να σε βοηθήσουν να δεις την ομορφιά σε κάθε μέρος.
2.
Περπατάς έξω στο δρόμο σαν τουρίστας, με τη φωτογραφική στο χέρι. Χαζεύεις τους δρόμους κι απολαμβάνεις το περιβάλλον. Ένα ηλικιωμένο ζευγάρι βαδίζει αντίθετα από σένα κρατώντας ο ένας το χέρι του άλλου. Σε προσπερνάνε και λίγα μέτρα πιο κάτω στέκονται μπροστά από τον πίνακα ανακοινώσεων ενός θεάτρου. Χαζεύουν λίγο, συζητάνε και ύστερα χωρίζουν. Αυτός κατευθύνεται στο μετρό, εκείνη συνεχίζει να περπατάει στην ίδια κατεύθυνση με πριν.
Σκέψη πρώτη, πως είναι όμορφο να βλέπεις έτσι τους ανθρώπους. Μαζί. Και να σκέφτεσαι πόσα χρόνια είχαν ο ένας τον άλλον.
Σκέψη δεύτερη, πως μπορεί απλά να γνωρίστηκαν στο γηροκομείο που ζουν τώρα και να κάνουν παρέα ο ένας στον άλλον. Να περνάνε πιο ευχάριστα οι μέρες.
3.
Στόλισες το σπίτι σου με δύο γλαστράκια. Το ένα καταστράφηκε πολύ νωρίς γιατί δεν είχες ιδέα πώς να το φροντίσεις. Το άλλο την πάλευε, αν και είχε χάσει πάνω από τα μισά φύλλα του. Και πάλι δεν ήξερες τί ακριβώς να κάνεις, αλλά ήλπιζες να επιβιώσει. Και προχθές είδες πως πέταξε νέα φύλλα. Μικρά και καταπράσινα, όλο ελπίδα. Τα κατάφερε!
Φιλάς και χαϊδεύεις τα φύλλα του, τα πολύ λεπτά κλαδάκια του. Σε κάνει να χαμογελάς. Ένα μικρό λουλούδι σε ένα φούξια γλαστράκι πάνω στο γραφείο, δίπλα στο παράθυρο. Εκεί, δίπλα από τον υπολογιστή που έχει πλέον αντικαταστήσει το εφηβικό σου ημερολόγιο.
Μα δεν έχεις κάποιον στο σπίτι να του αποδείξεις πως το φυτό σου είναι αγωνιστής, να του δείξεις τα νέα του φύλλα, τη δύναμή του. Μοναξιά.
- Έλα να πάμε μία βόλτα να μου δείξεις την πόλη που μένεις.
- Να πάμε, μα δεν είναι και τίποτα φοβερό.
- Δεν πειράζει, να γνωρίσω τα μέρη που γυρίζεις.
Ήλιος έξω, όμορφα δρομάκια. Άνθρωποι που τους έχει λείψει η ζέστη και το φως του, να ξαπλώνουν παντού. Τα δέντρα να έχουν πια σχεδόν όλα υποδεχτεί την άνοιξη. Πράσινα τα περισσότερα μα και κάποια γεμάτα ανθάκια. Πολυκοσμία, νεαρά ζευγάρια, οικογένειες νέες και διαχρονικές, μοναχικοί άνθρωποι. Όλοι στους δρόμους.
- Μα είναι πολύ ωραία, γιατί λες πως δεν είναι τίποτα ιδιαίτερο;
- Ναι, έχεις δίκιο.. Είναι πολύ όμορφα.
Υπάρχουν άνθρωποι που μπορούν να κάνουν κάθε μέρος να μοιάζει ωραίο. Κι άνθρωποι, που μπορούν να σε βοηθήσουν να δεις την ομορφιά σε κάθε μέρος.
2.
Περπατάς έξω στο δρόμο σαν τουρίστας, με τη φωτογραφική στο χέρι. Χαζεύεις τους δρόμους κι απολαμβάνεις το περιβάλλον. Ένα ηλικιωμένο ζευγάρι βαδίζει αντίθετα από σένα κρατώντας ο ένας το χέρι του άλλου. Σε προσπερνάνε και λίγα μέτρα πιο κάτω στέκονται μπροστά από τον πίνακα ανακοινώσεων ενός θεάτρου. Χαζεύουν λίγο, συζητάνε και ύστερα χωρίζουν. Αυτός κατευθύνεται στο μετρό, εκείνη συνεχίζει να περπατάει στην ίδια κατεύθυνση με πριν.
Σκέψη πρώτη, πως είναι όμορφο να βλέπεις έτσι τους ανθρώπους. Μαζί. Και να σκέφτεσαι πόσα χρόνια είχαν ο ένας τον άλλον.
Σκέψη δεύτερη, πως μπορεί απλά να γνωρίστηκαν στο γηροκομείο που ζουν τώρα και να κάνουν παρέα ο ένας στον άλλον. Να περνάνε πιο ευχάριστα οι μέρες.
3.
Στόλισες το σπίτι σου με δύο γλαστράκια. Το ένα καταστράφηκε πολύ νωρίς γιατί δεν είχες ιδέα πώς να το φροντίσεις. Το άλλο την πάλευε, αν και είχε χάσει πάνω από τα μισά φύλλα του. Και πάλι δεν ήξερες τί ακριβώς να κάνεις, αλλά ήλπιζες να επιβιώσει. Και προχθές είδες πως πέταξε νέα φύλλα. Μικρά και καταπράσινα, όλο ελπίδα. Τα κατάφερε!
Φιλάς και χαϊδεύεις τα φύλλα του, τα πολύ λεπτά κλαδάκια του. Σε κάνει να χαμογελάς. Ένα μικρό λουλούδι σε ένα φούξια γλαστράκι πάνω στο γραφείο, δίπλα στο παράθυρο. Εκεί, δίπλα από τον υπολογιστή που έχει πλέον αντικαταστήσει το εφηβικό σου ημερολόγιο.
Μα δεν έχεις κάποιον στο σπίτι να του αποδείξεις πως το φυτό σου είναι αγωνιστής, να του δείξεις τα νέα του φύλλα, τη δύναμή του. Μοναξιά.
6 comments:
Απέδειξες πάντως στον εαυτό σου ότι το φυτό αγωνίζεται με πολλή δύναμη.
Απέδειξες στον εαυτό σου ότι υπάρχουν άνθρωποι που κάνουν τη μέρα σου πάντα ηλιόλουστη.
Μπορείς να πας εσύ σε αυτούς. Να τους διηγηθείς αυτό που είδες. Κι αν αργήσεις λίγο, σίγουρα θα φτάσεις. Κι όταν φτάσεις, σίγουρα θα σε ακούσουν. :)
Αρκεί να κρατήσεις μαζί σου την εικόνα...
Ποση χαρα κι ελπιδα μας εδωσες με αυτο το part3.
Κι ομως μετα, εκεινη η τελευταια σου προταση ηρθε σα γροθια στο στομαχι.
Κι εμεις; σε ρωτω τωρα εγω. Εμεις δεν πιανομαστε? Οι διαδυκτιακοι σου φιλοι? Σπιτι σου ειμαστε εμεις, εστω μεσα απο την οθονη του υπολογιστη σου.Ειμαστε κοντα σου, διπλα σου. Ναι εμεις τον βλεπουμε τον αγωνιστη σου. Τα βλεπουμε καθαρα τα νεα του φυλλαρακια.
Δεν εισαι μονη. Μην την ξαναπεις αυτη τη λεξη. Ακου μοναξια...
Ναι, έτσι είναι.
Δεν είμαι αχάριστη και σας ευχαριστώ. Πολύ!
Να είστε καλά, καλό μήνα να έχουμε.
(εδώ πάει κάτι ακόμα )
:-)
Αν ένα φυτό με λίγο ήλιο και λίγο νεράκι κατάφερε να επιβιώσει, σκέψου μόνο τι μπορείς να καταφέρεις εσύ..
Θέλω να πιστεύω ότι σε βρίσκω, μετά από τόσο καιρό, καλά κι εδώ είμαστε εμείς.
Την καλησπέρα μου.
καλησπερα,ωραιο το ποστ.
πραγματι ο αγωνας για την αναγνωριση ειναι αυτο που μας οδηγει στην ευτυχια και την καταρρευση.
καποιος ειχε πει πως "ερωτευομαστε για να αφηγουμαστε την ζωη μας στον αλλο"
Εδώ είμαι. Λίγο σκουριασμένη, λίγο εκτός γενικά. Μα εδώ. :)
Την καλησπέρα μου.
Post a Comment