Ανθρώπινες Αλληλεπιδράσεις

Απόψε θα πάμε βόλτα και δεν ακούω κουβέντα!


Μεσημεράκι σε έναν πολύ γνώριμο δρόμο, περιμένω. Έχει αργήσει, οπότε κι εγώ κάθομαι στην καφετέρια να περιμένω εκεί. Μερικά λεπτά αργότερα φτάνει κι εκείνος.

Χαμόγελα.

Οι συνήθεις μα ειλικρινές ερωτήσεις. Πώς είσαι, πώς ήσουν, πώς ήταν. Και μετά, έρχεται η σειρά του να μιλήσει. Κι εγώ ακούω. Δε μιλάει συχνά, οπότε δεν τολμάω να διακόψω. Απλά ακούω. Ο ήλιος ζεσταίνει τους δρόμους, τους ανθρώπους, τις μνήμες. Ζεστά και οικεία.

Άνθρωποι ζωντανοί. Μπορεί και κακομοίρηδες, αλλά ζωντανοί. Πληγωμένοι, ανίδεοι, χαμένοι, συνειδητοποιημένοι, μα ζωντανοί.

Ιστορίες που επαναλαμβάνονται, πολλές φορές και με τους ίδιους πρωταγωνιστές. Τις περισσότερες φορές, σε διπλανά τραπέζια. Ιστορίες χαλαρές, καθημερινές, ελαφριές. Να έχουμε να σκεφτόμαστε και να συζητάμε. Ιστορίες για να έχουμε αφορμή να κλάψουμε, να γκρινιάξουμε και να θυμώσουμε. Ιστορίες για να μοιραστούμε. Για να γίνουν απλά η αφορμή να πάμε για έναν καφέ.


Απογευματάκι, "είμαι από κάτω, σε περιμένω".

Περίπατος στο Θησείο, στην Ακρόπολη. Δειλινό, ζεστός αέρας να με αγκαλιάζει. Και να νιώθω ευτυχία. Δρόμοι γνώριμοι κι εδώ. Η παρέα μικρή κι όμορφη.

Χαμόγελα.

Αργόσχολη νεολαία θα έλεγε κάποιος, ζωντανοί άνθρωποι θα απαντούσε ένας άλλος. Η γνωστή Αθήνα, με τα γνωστά μειονεκτήματα και λίγους δρόμους πέρα τους γνωστούς θαμώνες της Ομόνοιας. Η Αθήνα, που μοιάζει κάπως διαφορετική, κάπως άγρια με τις μικρές ομάδες αστυνομικών σε κάθε γωνία. Κάπως ξένη. Ασφάλεια ή φόβος τελικά;

Νοσταλγία και πληρότητα οι μέρες αυτές. Τόσο δικές μου, τόσο δικές μου που χρειάστηκε να τις ξαναβρώ για να το καταλάβω.


Απογευματάκι, "γύρισες; [...] να περάσω;"

- Καλοτάξιδο!

Σήμερα ακούω πάλι. Αν και μαζί της, αυτό κάνω συνήθως. Νιώθω τη ζωντάνια της, μα φοβάμαι την καρδιά της. Συζητήσεις χαρούμενες, ελαφρώς προβληματισμένες. Μου είχε λείψει αυτή η παρέα, η βόλτα αυτή. Η αφήγηση της καθημερινότητάς της. Οι χαρές της. Αφού τις λύπες της, δύσκολα τις λέει. Δε θέλει να στεναχωρεί τους άλλους. Μα και να κρυφτεί δεν μπορεί. Αλλά το αναβάλει. Τόσο ώστε να πονάει λιγότερο.

Ανησυχώ και μάλλον το καταλαβαίνει. Μα πιστεύει, και δε θέλω να το χάσει αυτό. Σίγουρα δε θα ήθελα να της το στερήσω εγώ. Καταβάθος ξέρει, μα ελπίζει. Καλή είναι η ελπίδα, αρκεί να έχεις κάποιους δίπλα σου. Είμαι εκεί όμως, έτσι;

-------------------------------------------

Είναι μεγάλο πράγμα να μπορείς να αγαπάς την καθημερινότητά σου. Δώρο σίγουρα, ίσως και θαύμα ακόμα. Να αγαπάς τη ζωή, τους ανθρώπους. Εσένα. Ξέρω ποια είμαι, ξέρω πως όσα ζητάω δεν είναι πολλά. Δύσκολα απλώς. Τους ανθρώπους τους μαθαίνω. Κι όσους με απογοητεύουν, τους ξεχνώ. Όχι αυτούς που με στεναχωρούν. Αυτούς που με απογοητεύουν. Να το θυμάσαι κι εσύ αυτό. Δε σου πρόσφερα και πολλά, όχι όσα μπορούσα δηλαδή. Είναι κάπως δύσκολο να είσαι παιδί, ξέρεις. Ξέρω πως δεν καταλαβαίνεις και πλήρως τί λέω. Μεταξύ μας, είμαι σχεδόν σίγουρη πως δεν καταλαβαίνεις σχεδόν τίποτα. Δεν πειράζει όμως. Έτσι είναι, κι ίσως έτσι πρέπει να είναι. Οι άνθρωποι είμαστε μικροί, έμαθα να το συγχωρώ. Δεν κατάφερα όμως να μη με πονάει. Με συγχωρείς που χάνομαι κατά καιρούς. Μα κάπου χρειάζεται να βρω τον εαυτό μου. Κι είναι δύσκολο να συνειδητοποιείς πως αυτό μπορεί να γίνει μόνο μέσα από τους άλλους. Απομόνωση, περισυλλογή και βλακείες. Μόνο μέσω των άλλων μπορείς να δεις ποιος πραγματικά είσαι. Είναι άραγε ειρωνικό αυτό; Ίσως πάλι, μέσω εκείνων να βλέπεις τί δεν είσαι. Ή τί θα ήθελες εκείνοι να είναι. Δεν ξέρω πια να σου πω. Μα θα το βρω. Κι εσύ το νου σου, είμαι πάντα τριγύρω. Τις περισσότερες μάλιστα φορές, σιωπηλή. Το νου σου λοιπόν. Να προσέχεις, επειδή εγώ ξέρω.

Κατερίνα.