Παράταση

Έχω καιρό να σου μιλήσω. Κι είναι περίεργο, αφού συνήθως εσύ σώπαινες. Μα δεν ξέρω τί είναι αυτό που με ενοχλεί, που με επηρεάζει. Κάτι λείπει, μα δε μπορώ να καταλάβω τί είναι. Ούτε καν πού εντάσσεται.

Μένουν τρία βήματα για να κλείσει άλλο ένα κεφάλαιο, και δεν μπορώ να τα κάνω. Το ένα έμεινε ήδη μετέωρο, παλεύω τώρα για τα άλλα δύο. Μα δεν μπορώ να συγκεντρωθώ, δεν μπορώ να αποδώσω. Μου είναι αδύνατο να κάνω τρία τελευταία άσχημα βήματα.

Και μετά, τα ίδια και στο περιβάλλον μου. Τσακωμοί, παράπονα, εγωισμοί. Το τέλος της παιδικής μου ηλικίας το μετράω από τότε που έπαψα να τα βλέπω όλα όμορφα. Από τότε που η μαμά κι ο μπαμπάς τσακώνονται όχι επειδή όλοι οι μπαμπάδες και μαμάδες τσακώνονται, αλλά επειδή υπάρχει λόγος. Από τότε που η αδερφή μου κλαίει όχι επειδή είναι μικρή κι ευαίσθητη, αλλά επειδή υπάρχει λόγος. Από τότε που ο αδερφός μου φωνάζει και διεκδικεί όχι επειδή είναι μικρός και δεν καταλαβαίνει, αλλά επειδή είναι κακομαθημένος κι εγωιστής. Από τότε που η θεία μου προσφέρει όχι επειδή είναι θεία κι έτσι κάνουν οι θείες, αλλά επειδή "τί θα πει ο κόσμος". Από τότε που ο θείος μου λείπει ώρες από το σπίτι όχι επειδή έχει πολλή δουλειά και δεν μπορεί, αλλά επειδή δεν αντέχει τη θεία μου. Από τότε που εγώ άρχισα να κρύβομαι, όχι επειδή είμαι εσωστρεφής, μα επειδή νιώθω παιδί.

Κι ας έληξε η παιδική μου ηλικία ουσιαστικά τη στιγμή που κατάλαβα πως οι άνθρωποι έχουν αδυναμίες.

Τί να κάνεις και τί να σκεφτείς όταν παιδιά ταλαιπωρούν μικρά ζωάκια λόγω ζήλιας, όταν έφηβοι παίζουν λάθος ρόλους, όταν ενήλικες εγκαταλείπουν το στόχο, όταν γονείς χάνουν το κουράγιο τους;

Τίποτα δεν είναι στη θέση του κι εγώ δεν ξέρω για τί ακριβώς να παραπονεθώ, τί ακριβώς να καταδικάσω. Δεν ξέρω καν αν έχω το δικαίωμα για κάτι τέτοιο πια.

Πού πήγε η δύναμή μου; Πού πήγε ο εαυτός μου;

Πότε θα μπορέσω να σου μιλήσω πάλι;