Κρίση Ταυτότητας

(Γράφει η Κατερίνα: )

Κουράστηκαν τα μάτια μου να βλέπουν και τα αυτιά μου να ακούν. Κουράστηκε κι η γλώσσα μου να λέει και ξαναλέει τα ίδια. Πώς γίνεται κανείς να μη βλέπει πόσο ξεκάθαρα είναι όλα; Πώς γίνεται να μην έχει συναίσθηση του τί φταίει, τί λείπει και τί χρειάζεται; Αυτές οι αδυναμίες θα γίνουν μάλλον πολλές φορές η αφορμή για επαναπροσδιορισμούς. Σχέσεων, σκέψεων, απαιτήσεων. Και δυστυχώς, η επιβεβαίωση γεγονότων.

Κι απ' την άλλη, όταν θες να πιστεύεις πως εσύ σα θεατής τα βλέπεις όλα αυτά αποστασιωμένος, αλλά συνειδητοποιείς ότι δε βρίσκεις την ελάχιστη δύναμη που χρειάζεται ώστε να κλείσεις ένα μεγάλο, καθοριστικό κι όμορφο κεφάλαιο της ζωής σου, πόσο εύκολα θα ισχυριστείς πως δεν είσαι κι εσύ κομμάτι του συνόλου αυτού; Κι ίσως ένα από τα πιο τραγικά. Αφού καταλαβαίνεις μέσα σε τί κινείσαι: σε ενοχλεί, σε κουράζει, σε απογοητεύει και σε περιλαμβάνει. Τουλάχιστον οι άλλοι δεν καταλαβαίνουν. Θα τους κατηγορήσεις γι' αυτό, αλλά όχι και για το ότι ήξεραν και δεν έκαναν τίποτα. Απλά δεν ήξεραν.

Εγώ που ξέρω, γιατί δεν ξεφεύγω; Γιατί δεν έχω στόχους; Στόχους που να καθορίζουν την πορεία μου; Να φέρνουν κάθε τέλος πιο κοντά, και κάθε αρχή να την καθιστούν πιο εφικτή. Γιατί η ζωή μου, η ζωή γενικά, να μην είναι τόσο ήρεμη ώστε να κινούνται όλα γλυκά, σιγά κι όμορφα στην πορεία που θα χαράζω; Γιατί να μη με πηγαίνει μόνη της εκεί που χρειάζομαι; Και για ποιο καταραμένο λόγο να κάθομαι και να σκέφτομαι όλα αυτά αντί να την προκαλέσω και να πάρω το πάνω χέρι;

Όχι πως τώρα το έχει αυτή. Απλά, περνάει και ίσα που με αγγίζει. Σα θεατής τη βλέπω κι αυτήν, όπως και τόσα άλλα. Σα να μην είμαι εγώ αυτή που κάνει όσα κάνει. Σαν ένας δεύτερος εαυτός μου να ασχολείται με όλα κι εγώ απλά να κάρπομαι λίγες από τις ουσιαστικές, γεμάτες, καθημερινές στιγμές.

Κατερίνα, πού είσαι;;