Συναντήσεις

Όσο περπατάς, βλέπεις διάφορους να βρίσκονται κοντά και γύρω. Κανένας δεν είναι αρκετά καλός ώστε να μοιραστείς πολλά παραπάνω. Κάποιοι επαρκούν, ο καθένας για διαφορετικές κουβέντες. Μα είναι λίγοι, μετρημένοι. Και νιώθεις να μοιράζεσαι σκέψεις και χαρακτηριστικά με κάποιους, νιώθεις να μοιάζεις και να γίνεσαι κατανοητός. Μα τα σχόλια, δείχνουν είτε πως τελικά η απόσταση είναι μεγαλύτερη από ό,τι είχες αρχικά υπολογίσει, είτε ότι έχουν καταλάβει απόλυτα. Και σκέψεις τόσο εσωτερικές και κρυφές σου, διατυπώνονται δυνατά. Προτείνονται ως λύσεις. Και υποψιάζεσαι πως όντως κάπου εκεί θα βρίσκεται η λύση, αλλά κι από την άλλη, είναι λύση.. "έκτακτης ανάγκης". Πώς να αφεθείς σε μία τέτοια λύση; Πώς να δοθείς χωρίς να αμφισβητήσεις την μακροπρόθεσμη αποτελεσματικότητά της;

Συζητήσεις, που καθένας συνομιλιτής καταλαβαίνει πως όλα όσα λέει, τα έχει ο άλλος ήδη σκεφτεί και υπολογίσει. Που καθένας γνωρίζει πως ο άλλος έχει δίκιο. Και που αυτός που έχει δίκιο, ξέρει πως δεν πρόκειται να το βρει, όσο κι αν έχει γίνει πλήρως αντιληπτός. Συζητήσεις, που παρ' όλ' αυτά, συνεχίζουν να γίνονται. Κι ας έχουν γίνει εσωτερικά, τόσες και τόσες φορές. Συζητήσεις βάλσαμο μα και πίκρα. Με επιβεβαιώσεις.