Σαν Τηλεφώνημα

Κάπως έτσι θα 'ταν η συζήτηση.

Ντριιιν.. Ντριιιν..

- Έλα μάτια μου.

- Καλησπέρα.

- Καλησπέρα. Τί είναι;

- Καλά είσαι;

- Ναι, αφού είπαμε όλα εντάξει. Έχω ηρεμήσει πια.

- Ωραία.

- Αυτό ήταν;

- Έχεις δουλειά;

- Όχι, πες μου.

- Σίγουρα;

- Ναι μάτια μου, μη με σκας. Τί είναι;

- Θες να μου πεις κάτι;

- Να σου πω κάτι; Τί; Κάτι συγκεκριμένο;

- Όχι, οτιδήποτε.

- Μάλιστα.. Γιατί;

- Απλά μίλα μου για λίγο. Να μη σκέφτομαι. Αν μπορείς δηλαδή.

- Μα τί να σου πω; Δε με βοηθάς.

- Έχεις δίκιο. Αλλά δε θέλω κάτι συγκεκριμένο. Να ακούω τη φωνή σου. Κάποιος να μου μιλάει, να με απασχολεί.

- Ω μωρέ μάτια μου.. Τί είναι αυτή τη φορά;

- Δεν ξέρω.. Αμφιβολίες αδύναμες, μα σκέψεις άσχημες. Δηλαδή, το ξέρω πως δεν αξίζουν, αλλά μερικές φορές εμφανίζονται. "Κι αν;"

-Και αν τί; Δεν καταλαβαίνω.

- Από την άλλη, για να έχουν συμβεί όλα αυτά και σε τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα, μία είναι η εξήγηση. Πως όλα είναι αλήθεια. Κι είναι όλη η αλήθεια. Χωρίς να κρύβεται κάτι ακόμα μέσα τους.

- Ελπίζω να μη σκέφτεσαι βλακείες.

- Βλακείες, ναι. Βλακείες είναι. Μα κάπου χάνω τα όρια του ηθικού. Δεν έχω ισορροπία. Δεν ξέρω τί να σου πω. Ξέρω τί σκέφτομαι και τί νιώθω πως θα 'θελα να γίνει. Ξέρω πως θα ήθελα να είναι οι συνθήκες λίγο διαφορετικές. Ξέρω τί φοβάμαι. Κι αν στα πω, τα ξέρεις κι εσύ. Και οι φόβοι μου, που δεν είναι ακριβώς φόβοι, μόνο κάτι χαζές, ανυπόστατες σκέψεις, θα σε στεναχωρήσουν. Θα σε πονέσουν πολύ.

- Πες μου.

- Όχι.. Άλλωστε, είπαμε εσύ να μου μιλήσεις. Θα ηρεμήσω κι όλα σχεδόν θα είναι καλά.

- Πες μου σε παρακαλώ τί σκέφτεσαι.

- Δε θέλω, δεν υπάρχει λόγος.

- "Κατερίνα", σε παρακαλώ μίλα. Μικρά παιδιά είμαστε;

Κι αφού την ξέρω, ας την αναπαράγω μόνη μου. Το ίδιο αποτέλεσμα θα έχει. Κλείσε το τηλέφωνο, Κατερίνα.