Κάποιες φορές σκέφτεσαι πόσο καλύτερα θα ήταν όλα, αν περισσότεροι σκέφτονταν σαν και σένα. Ή μπορεί να σκέφτεσαι πως θα ήταν καλύτερα, αν περισσότεροι λειτουργούσαν όπως εσύ. Κι είναι αλήθεια πως μπορεί να έχεις να επιδείξεις κάτι φοβερά αξιόλογο, φοβερά αποδοτικό, φοβερά αληθινό. Επειδή ήσουν άνθρωπος αγωνιστής, που πάλεψες. Που την προσωπική σου ιστορία, το κάθε βήμα της πορείας σου δεν το εκμυστηρεύτηκες ποτέ σε κανέναν ολόκληρο. Μοιραζόσουν κάθε φορά κομμάτια της. Κι ονειρεύεσαι κι άλλοι να βρουν την ίδια δύναμη με σένα, να πετύχουν. Κι ελπίζεις σ' αυτούς και επιδιώκεις να τους παροτρύνεις. Αναγνωρίζεις πως δεν μπορούν όλοι. Αλλά θεωρείς πως αν γίνει η αρχή, θα τα καταφέρουν και οι υπόλοιποι.
Νομίζω πως δεν είναι έτσι. Θα ήταν όμορφο, μα ουτοπικό. Προσπαθούμε κι εγώ κι εσύ να διανθίσουμε την καθημερινότητα με χαρούμενα, υγιή πρόσωπα. Μα σκέφτομαι μήπως το παρακάνεις με τις προτροπές, κι αντί να βοηθάμε τελικά διαιωνίζουμε την κατάσταση. Πώς θα κάνεις τον άλλον να ξυπνήσει, αν ταυτίζεται με ό,τι καλό γράφεις, και στο κακό τοποθετεί πάντα τους άλλους, αφού βρήκε ένα χαρακτηριστικό που έχουν εκείνοι αλλά όχι αυτός; Κι ας προσπέρασε τόσα άλλα κοινά, φανερά ή μη. Βρήκε το ένα που τον διαφοροποιεί κι έτσι πήγε στην άλλη μεριά.
Ε μα, τί καταφέραμε έτσι;
No comments:
Post a Comment