Ανασκόπηση

Τα βλέπεις σαν παρατηρητής και μοιάζουν ικανοποιητικά. Είσαι κομμάτι τους και τα ζεις, και μοιάζουν και πάλι ικανοποιητικά. Ίσως ελαφρώς λιγότερο, μα ικανοποιητικά. Και μετά, τίποτα δεν έχει σημασία. Βρίσκεσαι στο κέντρο ενός κύκλου και κοιτάς τον κόσμο. Με τους πιο κοντινούς σου να βρίσκονται έξω απ' αυτόν, κοντά στην περιφέρειά του. Και τον υπόλοιπο κόσμο σε άλλο επίπεδο. Δεν έχει νόημα να προσδιορίσεις τη θέση τους. Τί κάνεις όταν κοιτάζει έξω στο δρόμο χαμένη, απορροφημένη σε ανύπαρκτες σκέψεις; Τί κάνεις όταν χαζεύει έξω απ' το παράθυρο για περισσότερο από 2 μήνες; Τί κάνεις που δεν ξέρεις τί φταίει και δεν ξέρει ούτε αυτή; Τί κάνεις που δε βρίσκεις και τίποτα να φταίει, αφού είπαμε, είναι όλα ικανοποιητικά; Τί παραπάνω κάνεις τότε απ' το να φοβάσαι;