Έχει κρύο. Κρατάει τα χέρια στις τσέπες του μπουφάν, έχει κεφάλι κατεβασμένο και βήμα σταθερό, οριακά γρήγορο. Η ώρα είναι περασμένη, επιστρέφει στο σπίτι. Οι σκέψεις είναι ελαφριές κι ελεύθερες. Σα να ανταποκρίνονται σε κάποιο απαλό ρυθμό. Όχι συγκεκριμένες. Κοιτάζει το πεζοδρόμιο, το οποίο κάτω από τις λάμπες γυαλίζει. Είναι η υγρασία που το κάνει να μοιάζει σαν κάποιος να έχει ρίξει πάνω του πολλά μικρά διαμάντια. Κι υπάρχουν και κάποια πουλιά στα δέντρα τριγύρω τα οποία, παρόλο του περασμένου της ώρας και του έντονου κρύου, κελαηδούν. Νιώθει σα να περπατάει ανάμεσα στ' αστέρια. Χαμογελάει.
No comments:
Post a Comment