Κόκκινη κλωστή δεμένη

Αν σου έγραφα...

Δεν ξέρω τί θα έλεγα. Έμαθα κάτι πριν λίγο καιρό. Οι μέλισσες ζουν 35 με 40 μέρες, όχι παραπάνω. Το καλοκαίρι που δουλεύουν. Το χειμώνα ζουν περισσότερο. Αλλά το καλοκαίρι παθαίνουν υπερκόπωση και πεθαίνουν. Κάπως έτσι νιώθω κι εγώ μερικές φορές. Πως αν φορτώσω πολύ τον εαυτό μου, αν τον βάλω να δουλέψει όσο μπορεί, τελικά θα πεθάνω από υπερκόπωση. Δε μιλάω βέβαια για φυσικό θάνατο, το ξέρεις εσύ αυτό. Απ' την άλλη, αν δε δουλέυω επαρκώς πολύ, μοιάζει να πεθαίνω κάθε μέρα. Δεν μπορώ να το εξηγήσω. Είναι όπως μια γιαγιά που ζει μόνη της στο χωριό. Μιλάει με την κόρη της κάθε μέρα στο τηλέφωνο, μα από το απόγευμα ως το άλλο πρωί δε βγαίνει από το σπίτι της. Ούτε στην αυλή της. Φοβάται. Τί φοβάται; που λέει και η κόρη της. Κι άμα γίνει κάτι, δεν μπορεί ούτε να φωνάξει και να την ακούσουν. Δεν έχει γειτονιά εκεί γύρω. Στο χωριό, δεν έχει γειτονιά. Και θα βγει το απομεσήμερο να πάει μια επίσκεψη κι αρκετά πρωτού δύσει ο ήλιος θα ξεκινήσει να επιστρέψει σπίτι της. Αργά, με τη βοήθεια ενός καροτσιού-μπαστούνι. Λίγο πριν σηκωθεί, θα σε κοιτάξει στα μάτια, με μάτια υγρά, και θα σε χαιρετήσει λέγοντας "ευχαριστώ για τη συντροφιά". Αυτά τα δάκρυα που δεν κύλησαν και που όμως γέμισαν τα γέρικα μάτια, μαζί με αυτή την ειλικρινή ευχαριστία μπορούν να σε ρίξουν στην κατάθλιψη, δεν μπορούν; Μα ποιος άλλος εκτός από σένα το νιώθει έτσι, σαν σε πρώτο πρόσωπο, σα να είναι το προσωπικό της ημερολόγιο μέσα στο οποίο εκμυστηρεύεται; (Ξέρω πως εσύ θα σκέφτεσαι τώρα πως είμαι χαζή και πως υπερβάλλω. Που και που το κάνω κι αυτό.) Δύσκολη η μοναξιά. Φαντάσουν να μην κουβαλάς μόνο τη δικιά σου, ούτε όμως και μόνο όσων την νιώθουν. Φαντάσου να τη νιώθεις όλη αυτή και να νιώθεις και τη μοναξιά όσων δεν το συνειδητοποιούν. Δεν πεθαίνεις από υπερκόπωση; Κι αν τη γλιτώσεις δουλεύοντας, το μυαλό θα χτυπάει τόσες στροφές που κι έτσι δεν τη γλιτώνεις την υπερκόπωση. Μα και η μέση λύση, θάνατος είναι. Ρε παδάκι μου, κάτι σα να λέμε ασταθής ισορροπία και διαρκής πάλη. Κι ούτε να το εκφράσεις δεν μπορείς. Δε βαριέσαι, ας είναι. Κάτι θα βρεθεί. Εύχομαι μόνο να μπορείς να μιλήσεις. Κι έτσι κι αλλιώς, στο τέλος θα ευχαριστήσεις κι εσύ για τη συντροφιά. (Εσύ, εγώ, τί διαφορά έχει;)

Κατερίνα