"Μάταιος Δρόμος"

"Τα βράδια τον ακολουθούσα σε βρόμικες συνοικίες, κατεβαίναμε
τα σκαλιά, μια γυναίκα μουρμούριζε κάποιο τροπάριο, και στα χέ-
ρια της κρατούσε το θησαυρό, που πηγαίνει από φτωχό σε φτωχό
καθώς βραδιάζει.


Γυρίζαμε ύστερα από χρόνια, μια ξεθωριασμένη ταμπέλα στη
γωνιά, που μόλις την αγγίξαμε χίμηξε να μας πνίξει ο χαμένος
δρόμος, "τώρα, μου λέει, θα πάμε μακριά", "μα δε βλέπεις, του
λέω, μας ξέχασαν", "γι' αυτό" μου λέει,


και τα φανάρια μάς κοίταζαν με τα μεγάλα άδεια μάτια τους,
σαν αυτούς που δεν έχουν πού να πάνε και στέκονται μπροστά στο
Θεό,


θυμήθηκα το μικρό κοριτσάκι που έκλαιγε καθώς το έγδυνα, κι
όταν την άλλη μέρα κρεμάστηκε, ήρθε ξανά τη νύχτα στο κρεβάτι
μου, "απόψε μεγάλωσα, μου λέει, γιατί δε με θέλεις;"


έκλεισα σιγά την πόρτα, δεν είχα πια σπίτι, μονάχα ένα πατη-
μένο καπέλο στη μέση του δρόμου, "πάω καλά από δω;" του λέω,
"να το κάνεις τί;" μου λέει,


και το βράδυ οι νεκροθάφτες γυρίζαν σκυμμένοι, σαν να μάντευαν
πως δεν ήσουν εσύ ο νεκρός, μα έθαψαν εκείνον το δυστυχισμένο που
σ' ακολουθούσε, ένα βήμα έξω απ' το μυστήριο."


Τάσος Λειβαδίτης