Εικόνα

Θα βγω να περπατήσω στη βροχή,
κι ύστερα θα ξαπλώσω στον ήλιο.
Θα κλείσω τα μάτια και θα πνιγώ,
θα τ' ανοίξω και θα τυφλωθώ.
Θα μείνω να κοιτώ καθώς θα δύει
κι η σκιά μου θα μεγαλώνει, ενώ εσύ
όλο και θα μικραίνεις. Θα μικρύνεις τόσο που θα
γίνεις μια σταγόνα, θα στάξεις πάνω μου
και θα ουρλιάξω. Και για να με καλοπιάσει, θα φανεί
το ουράνιο τόξο. Μα θα 'ναι αργά γιατί θα σ' έχω
σχεδόν μισήσει. Πιο καλά, θα σ' έχω σιχαθεί.
Θα φύγω κοιτάζοντας το δικό σου ίσκιο, που κι αυτός
απ' το βάρος της ματιάς μου θα γίνει σχεδόν
διάφανος.
Θα γυρίσω την πλάτη σ' αυτό που τώρα χρόνια προσπαθείς
γιατί το βρίσκω χαζό. Με φθείρει κι είναι απλά ανέφικτο.
Θα τρέξω κιόλας, ίσα όσο να λαχανιάσω και να μην
ξεχωρίζω ανάμεσα στη βροχή και τον ιδρώτα. Κι ύστερα
θα σκύψω, κι όταν οι αλμυρές σταγόνες του
προσώπου στεγνώσουν, θα του χαμογελάσω γιατί θα είναι εκεί.
Θα δώσουμε τα χέρια, "γεια σου" και θα συνεχίσουμε
μαζί.
Κι εσύ, ω εσύ, ούτε που θα με νοιάζεις. Θα έχω πια
ζεστασιά και φύση. Ελπίζω να ακούς.