Long time no see

Θα σε πάρω να πάμε μακρυά, κι όποτε φοβάσαι θα σου κρατάω το χέρι.
Και θα είναι όλα καλά, όπως ο ζεστός καφές, ένα χειμωνιάτικο, ηλιόλουστο πρωινό.

Θα είμαι εκεί κοντά για να παλεύω με τις φοβίες σου.
Κι ενώ θα ξέρω πως δε θα 'ναι όλα ίσα, θα παραμένω.

Κι έτσι μοιάζει πως θα μπορώ να βαδίσω πιο γνώριμα, όσο κι αν αυτό δεν αντέχεται σα στόχος.

Θα προσπαθώ για σένα και για μένα, να νικώ τους εγωισμούς σου.
Κι ως συνήθως, θα πετυχαίνω να τους κάνω τόσο αδύναμους, που να αναρωτιέσαι στο τέλος αν ήταν όντως ποτέ, πραγματικά δικοί σου.

Θα μας χαρίζω στιγμές χαλάρωσης κι ηρεμίας,
και θα φαντάζομαι πως δε διαφοροποιούμαστε και τόσο. Μα ακόμα κι αυτό, χρειάζεται πολύ εγωισμό για να το παραδεχτώ.

Και θα αρχίσουν να σχηματίζονται τότε οι ανησυχίες, "υπήρξαμε πράγματι τόσο διαφορετικοί εσύ κι εγώ;"
Και φοβάμαι πως η απάντηση θα είναι αρνητική, και τότε ποιος θα σώσει ποιον;

Θα φτιάξουμε μια ουτοπική καθημερινότητα, μέσα στην οποία εσύ κι εγώ
θα μάθουμε να ζούμε απαιτώντας τα βασικά των άλλων.
Και θα ζήσουμε μία ζωή που δεν ήταν η δική μας.
(Εδώ ήταν κάτι που τελικά σβήστηκε.)

Υ.Γ. Ο τίτλος άσχετος με το κείμενο. Ήταν απλά η πρώτη σκέψη μόλις άνοιξα το blog κι είδα την ημερομηνία της τελευταίας ανάρτησης. (Κι αυτό το υστερόγραφο ήταν το πρώτο πράγμα που έγραψα μετά τον τίτλο.)