Μικρή και Μόνη Σταχτοπούτα

Δεν έχω κάτι για σήμερα. Μόνο σκόρπια πράγματα. Ας πούμε κάτι σαν αυτό:

"ανακαλυψα σημερα τα blogs. λεω εδω να αραδιαζω αληθινες ιστοριες. σημερα δεν ειμαι στην καλυτερη μου. αυριο μαλλον αν ξυπνησω και θυμαμαι ακομα πως μπαινεις θα τα'χω σβησει ολα. θα αφηνω την πορτα ανοιχτη ωστόσο." [1]

Ή πως όσο κι αν προσπαθούμε, ορισμένα πράγματα απλά μας στοιχειώνουν. Και μας απομένει μόνο να τα αφήνουμε όσο γίνεται περισσότερο να αραχνιάζουν. Οι αποφάσεις ήταν οι σωστές. Αλλά κρίμα που έπρεπε να γίνει έτσι. Πολύ κρίμα.

Έχω και κάτι ακόμα. Ότι ποτέ δεν είμαστε τόσο (βάλε ό,τι προτέρημα θες) όσο πιστεύουμε. Και πως όλοι μας έχουμε χαρακτηριστικά, που μπορεί κάλλιστα να είναι τελικά πέρα από την αδυναμία μας, η ίδια μας η ταυτότητα. Ή μήπως που μπορεί πέρα από την ταυτότητά μας, να είναι η αδυναμία μας; Δεν μπορώ αυτή τη στιγμή να αποφασίσω τί είναι χειρότερο. Πάντως, το χειρότερο ισχύει.

Επίσης, όσο έξω κι αν έχεις πέσει με τον εαυτό σου, ένα είναι αρκετά σίγουρο. Είναι μάταιο να περιμένεις πως μπορεί να αλλάξει κάτι σημαντικό. Είναι τόσο σταθερά επαναλαμβανόμενα όλα, τόσο όμοια, προβλέψιμα και τελικά αδιάφορα. Αλληλοσυγκρουόμενα. Όχι πως πειράζει δηλαδή, όσο χάνει κανείς the big picture. Που λένε και στην πατρίδα.

"Μάταιο". Περίεργο που βρέθηκε αυτή η λέξη σε κείμενό μου. Δε βαριέσαι. Όλοι περνάμε τη φάση μας. Απλά κάποιοι, την περνάνε επαναλαμβανόμενα. Ή μήπως διαρκώς; Α μπα. Δε βαριέσαι...

Ένας γνωστός μου είχε πει κάποτε, πως ο κόσμος θα έπρεπε να τον πληρώνει για να είναι φιλόσοφος. Δεν ξέρω τί ακριβώς εννοούσε. Μάλλον της καθημερινότητας. Νομίζω πάντως πως και για μένα, αυτή θα ήταν η ιδανική απασχόληση. Αλλά ρε κοπελιά, για μαλάκες ψάχνεις;

Όχι πως είναι και δύσκολο να τους βρεις βέβαια. Δε βαριέσαι. Όλοι έχουμε αδυναμίες. Σάμπως εσύ καλύτερη είσαι; Το κατάλαβες κι αυτό μια Πέμπτη. Κι άλλα επιβεβαιώθηκαν την ίδια Πέμπτη. Σα να λέμε, η πέμπτη απουσία. Απουσία; Ποια απουσία; Εαυτού; Ε, αυτού;

Τελικά, μήπως να μένεις άνεργος κι άξεστος καλύτερα; Τί δικαιολογίες θα πεις στον καθρέφτη τώρα;

Update: Βρήκα και κάτι ακόμα:

"Όχι, δεν νιώθεις μοναδικός, θα ήταν τεράστιο λάθος να το νιώσεις. Αντιστέκεσαι μόνο σε όσα νομίζεις ότι μπορείς, αλλά ξέρεις ότι και πάλι στο πλήθος πρέπει να στηρίξεις τις ελπίδες σου." [2]

[1] Περιγραφή του blog.
[2] Απόσπασμα από εδώ.