Μίτος

Προσπαθώντας να παραμείνεις, χάνεσαι. Θέλοντας να ικανοποιήσεις, στεναχωρείς. Αναμένοντας να λάβεις, θυμώνεις. Επιμένοντας να αγωνίζεσαι, πληγώνεις. Αγνοώντας το επιδεικτικά, σου ξεφεύγει. Και συνειδητοποιώντας τα, πελαγώνεις.

Οι ανασφάλειες βάζουν τρικλοποδιές κι οι φόβοι φροντίζουν να μένεις πίσω. Λίγο στάσιμος, περισσότερο μετέωρος.

Κι όταν θα κάνεις το βήμα μπροστά, θα είναι ήδη πολύ αργά.
Πάντα θα υπάρχει κάτι να προσμένεις, αφού τη ζωή σου την πέρασες ψάχνοντας.
Τίποτα σταθερό, τίποτα μόνιμο, τίποτα αρκετό.
Κι αυτά τα λίγα τα απλά, ήταν όντως καλά. Κι ικανοποιητικά. Μα κι αυτά ακόμα δεν έφταναν ώρες ώρες.
Η συνειδητοποίηση αυτή κι η αδυναμία να εντοπίσεις τί λείπει, τα έκανε να μοιάζουν πως σε ποτίζουν φαρμάκι.
Το ξέρεις πως δεν είναι έτσι, γιατί σε κάνουν να χαμογελάς.
Σε κάνουν να πίνεις ήρεμος τον πρωινό καφέ ή το βραδινό κρασί.
Σε κάνουν να χάνεσαι και να ξεχνιέσαι, σε σκέψεις καλύτερες από τις άλλες.
Μα και πάλι δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς. Γιατί παλεύουν μέσα σου δύο χαρακτηριστικά σου, αιώνια.
Να μη συμβιβάζεσαι και να μην πληγώνεις.
Γίνεται έτσι;
Κι αν γίνεται, εσύ δεν το πέτυχες. Δύσμοιρε άνθρωπε!
Πώς, πότε και ποιος θα καταφέρεις να ξετυλίξεις το κουβάρι που έχεις μέσα σου!