Παιχνίδια Υπεροχής

Ρε παιδί μου, να. Δεν έχει νόημα να τρέχεις να ξεφύγεις της ζωής. Τόσος κόπος, τόσες μάχες να την ξεγελάσεις, κάπως να νιώσεις πως κάτι πέτυχες. Να μπορείς έστω ένα μόνο πρωινό όταν ξυπνήσεις, να αναφωνήσεις "στην έφερα!". Κι ας είναι όλη η υπόλοιπη μέρα κι όλες οι επόμενες μέρες όπως σχεδόν όλες οι προηγούμενες. Κι ενώ είσαι σε ένα καλό, κατά τη γνώμη σου πάντα, δρόμο για να το πετύχεις, συνειδητοποιείς τις παράπλευρες απώλειες αυτής σου της ματαιοδοξίας. Πόσους ανθρώπους πληγώνεις, στεναχωρείς ή στην καλύτερη απλά ανησυχείς. Κι αρχίζεις και το σκέφτεσαι πάλι, αν αξίζει τελικά όλος αυτός ο αγώνας. Κι αποφασίζεις πως αξίζει, και ρίχνεσαι πάλι στη γυμναστική, την προετοιμασία και το τρέξιμο. Να την προλάβεις τη ρουφιάνα, να την προσπεράσεις και να την αφήσεις να σε ψάχνει. Και μετά πάλι οι ίδιοι προβληματισμοί με αφορμή (και) άλλους ανθρώπους. Και πάλι η ετυμηγορία υπέρ σου και να συνεχίζεις. Ώσπου κάποια στιγμή, αποφασίζεις πως, εντάξει βρε αδερφέ, δεν είναι ανάγκη να φύγεις μπροστά της. Θα βαδίσεις δίπλα της. Παλεύεις με τον εαυτό σου, τον μαλώνεις να ηρεμήσει, τον καταπιέζεις λίγο, κι εκείνος σα μικρό, φοβισμένο παιδί που του πήραν το γλυκό του, βουρκώνει και κάθεται στη γωνιά παραπονεμένο και βουβό. Που και που κάνει λίγα βήματα μπροστά, το χαϊδεύεις απαλά, τρυφερά και λίγο διστακτικά, όπως θα χάιδευες το κεφαλάκι ενός αδέσποτου σκύλου και το ξαναστέλνεις βιαστικά στη γωνιά του. Κι έτσι μαθαίνετε να συνυπάρχετε. Τί καλά!

ΚΑΙ ΜΠΑΜ!

Ένα ωραίο, καλοκαιρινό μεσημεράκι που λιάζεσαι αμέριμνος στην παραλία, πασαλειμένος με ό,τι λογιών λάδια και κρέμες έχεις βρει μπροστά σου, ενώ παράλληλα απολαμβάνεις το τρίτο freddo cappuccino της ημέρας, σου έρχεται η κεραμίδα στο κεφάλι. Η ζωή μόλις σε προσπέρασε χαμογελώντας, λίγο παιχνιδιάρικα μα περισσότερο με μία χαιρέκακη ευχαρίστηση στις άκρες των χειλιών της κι έντονες σπίθες στα μάτια της.

Και μένεις εκεί, με το καλαμάκι στο χέρι και τα γυαλιά του ηλίου κάπως στραβά στο πρόσωπο να κοιτάς σαστισμένος και να αναρωτιέσαι τί έγινε μόλις. Κι άντε τώρα να δεις τί θα κάνεις. Θα ταρακουνήσεις αυτό το παιδί που είναι τόσα χρόνια στη γωνία ή θ' αποφασίσεις πως καλά έπαθες κι "όπως έστρωσες να κοιμηθείς"; Γιατί ξέρεις πως αν το παιδάκι βγει από την κρυψώνα του, ε ναι, θα εξασκηθεί λίγο και να θα τη φτάσει την πονήρω τη ζωή. Δεν του είναι κι ιδιαίτερα δύσκολο. Αλλά ποιος σου εγγυάται πως δε θα την προσπεράσει πάλι κι άντε να τα μαζεύεις μετά;