Επιστροφή

Έρχονται και φεύγουν οι μέρες, πλησιάζω στην Κατερίνα κι απομακρύνομαι. Στο μυαλό μου πάντα. Αμφιταλαντεύομαι αν θα πρέπει να της μιλήσω ή όχι. Τη βλέπω από το ματάκι της πόρτας, κάθε φορά που έρχεται και μου χτυπάει διακριτικά και κρατάω την αναπνοή μου προσποιούμενη ότι λείπω. Μην τυχόν και καταλάβει ότι είμαι εκεί αλλά δεν της ανοίγω. Κι αυτή κάθε φορά, περιμένει λίγο, κοιτάζει δεξιά - αριστερά, περιεργάζεται, σκάει μισό χαμόγελο και φεύγει, όσο διακριτικά ήρθε. Η αλήθεια είναι πως την περίμενα καιρό. Έλειπε τώρα τόσα χρόνια. Που και που έστελνε καμία κάρτα, αλλά τίποτα περισσότερο. Και για να είμαι ειλικρινής μαζί σας, είχα αρχίσει να ανησυχώ. Φοβόμουν μήπως την έχασα εντελώς. Είναι βλέπετε κομμάτι μου η Κατερίνα, όσο κι αν με κουράζει ή με δυσκολεύει ορισμένες φορές (τις περισσότερες φορές). Δεν μπορώ να την ξεγράψω. Τώρα βέβαια που γύρισε, διστάζω να την υποδεχτώ ανοιχτά κι ελεύθερα, όπως έκανα άλλοτε. Χαζομάρα μου, αλλά σκέφτομαι πως ίσως αδικηθούν όσοι ήταν δίπλα μου όσο διάστημα εκείνη ταξίδευε. Α ρε Κατερίνα, ένας μπελάς η ύπαρξή σου.

Έλα, φτιάχνω καφέ.