Φρόνιμα

Θα περάσουν οι μέρες, θα περάσουν τα χρόνια.
Οι άνθρωποι θ' αλλάξουν και θα φύγουν.
Κάποιες σχέσεις είναι τόσο δύσκολες.
Ή, τις κάνουμε εμείς.
Ζωές που συνεχίζουν χώρια,
παλεύοντας να δημιουργήσουν μία ψευδαίσθηση
ότι πορεύονται σε κοντινές διαδρομές.
Σκέψεις, φωνές και δάκρυα
που μένουν κλεισμένα σ' ένα δωμάτιο
σε μια καρέκλα, σ'ένα μαξιλάρι, σ' ένα κομμάτι χαρτί.
Όνειρα γκρίζα, αδιαφανή, σχεδόν χωρίς ταυτότητα.
Λόγια μπερδεμένα, ενδεχομένως χαμένα.
Πού είσαι σήμερα;
Πού είσαι να κεράσεις ένα ποτήρι κρασί
που ξέμεινα εδώ και δεν έχω τίποτα.
Ούτε καν εμένα.
Πού είσαι, Κατερίνα;