Ήμουν κι εγώ από αυτούς που κρατάνε αναμνήσεις σε κούτες και ντουλάπια. Κι όπως γίνεται συνήθως πριν από μεγάλες αλλαγές στη ζωή μας, αποφασίζουμε να τα ξεκαθαρίσουμε. Και ταξιδεύοντας στο παρελθόν, θυμάσαι λεπτομέρειες από σχέσεις που είχες και που πλέον έχουν τελειώσει. Είτε δίκαια είτε άδικα. Είτε απότομα είτε σταδιακά. Έκαναν τον κύκλο τους κι ολοκληρώθηκαν. Κάποια, δεν έχουν καμία αξία πλέον και τα ρίχνεις στην ανακύκλωση. Δεν ήταν ποτέ κάτι το παραπάνω. Άλλα, σου θυμίζουν ψέματα και καταλήγουν επίσης στην ανακύκλωση. Δεν αξίζει να τα θυμάσαι, παρά μόνο σα μαθήματα. Κι άλλα, σε κάνουν να συνειδητοποιήσεις ακόμα μια φορά, πόσο τυχερός υπήρξες στη ζωή σου. Άνθρωποι που σε αγάπησαν πραγματικά, ειλικρινά κι ανιδιοτελώς. Σε όλους αυτούς οφείλουμε το λιγότερο ένα ευχαριστώ. Το είδα, το αναγνώρισα, κι ορισμένες φορές, το φοβήθηκα. Μεγαλώνοντας, έμαθα. Να είστε καλά!
Κατερίνα
1 comment:
Τα σεβη μου.
Post a Comment