Βραδάκι, όπως τώρα. Οδηγάς, στην αρχή αργά. Σταδιακά, μαζί με την ένταση του Ραδιοφώνου, αυξάνει κι η ταχύτητα του αυτοκινήτου. Τώρα, κινείσαι λίγο κάτω από το όριο. Αρχίζεις να μουρμουρίζεις το τραγούδι που παίζει. Στο επόμενο τραγουδάς μαζί του. Στο τρίτο, ανοίγεις λίγο παραπάνω το παράθυρο, κι ας είσαι σε δρόμο ταχείας κυκλοφορίας. Η βραδιά είναι όμορφη. Καλοκαιρινή και δροσερή. Παίζει ένα τραγούδι που καμία σχέση δεν έχει με τη διάθεσή σου. Συνειδητοποιείς όμως πως (κακώς) έχεις βγάλει το αριστερό χέρι έξω από το παράθυρο και το τραγουδάς δυνατά. Χαμογελάς κι επιτόπου αποφασίζεις πως θα το τιμήσεις. Συνεχίζεις να οδηγείς με σταθερή ταχύτητα κι αφήνεις την παλάμη σου να παίξει με το δροσερό αέρα. Ανατριχιάζεις, αλλά χαμογελάς. Το επόμενο τραγούδι είναι πιο κοντά σε σένα. Σκέφτεσαι πρόσωπα, χαμογελάς. Σκέφτεσαι ΤΟ ταξίδι. Τα σκέφτεσαι όλα μαζί. Βουρκώνεις. Κι ενώ συνεχίζεις να οδηγείς, δακρύζεις, παίζεις με τον αέρα, χαμογελάς και τραγουδάς πιο φάλτσα αλλά και πιο δυνατά απ'ό,τι συνήθως! Λίγο ακόμα κι έφτασες. Χαμηλώνεις τη μουσική, την ταχύτητα και την ένταση γενικότερα. Είκοσι λεπτά διαδρομή. Καλή βόλτα, Κατερίνα.
No comments:
Post a Comment