Φεύγουν τα χρόνια, και μαζί μ' αυτά κι εσύ.
Οι σκέψεις σου, οι πράξεις σου.
Το βλέμμα σου.
Ήθελες να βρεις κάτι ήρεμο και φωτεινό.
Κατέληξες σε κάτι στάσιμο και θαμπό.
Σίγουρα όχι σκοτεινό, μα ούτε και φωτεινό.
Προχωράς, αλλά δεν ξέρεις πού πηγαίνεις.
Περισσότερο, δεν ξέρεις που θες να φτάσεις.
Δεν αμφιβάλλεις για τις επιλογές σου.
Ούτε μετανιώνεις.
Απλά αναρωτιέσαι.
Αναρωτιέσαι αν αυτός που έγινες, θα βρει τί τον κάνει χαρούμενο.
Τί τον εμπνέει και τί τον σπρώχνει.
Τί τον ενεργοποιεί, τί τον γεμίζει.
Εκτός απ' το να περιφέρεται, να χαζεύει γύρω του, και να φαντάζεται.
Εκτός από το να υπάρχει.
Γιατί δεν παλεύεις πια;

1 comment:
Na anarotiesai, tha soy kanei kalo Vicky ;)
Post a Comment