Ουσίες

Ίσως πρέπει να ξεκινήσω το κάπνισμα.

Ω, ξέρω, ξέρω! Απλά λέω! Ο καφές δε φτάνει, άσε που έχει και παρενέργειες.

Τη μία αγρυπνία, την άλλη εκνευρισμός, την άλλη τρέμουλο, την άλλη όλα μαζί. Αλλά η αγρυπνία είναι το χειρότερο. Πολύ εκνευριστικό βρε αδερφέ μου, κυρίως τα βράδια που προσπαθείς απεγνωσμένα να αφεθείς, ξέρεις. Εκείνα τα βράδια που στο τέλος νικάει η εξάντληση κι ηρεμείς. Και ξυπνάς μετά από μερικές ώρες, κι ορίστε! Μια νέα μέρα! Ή κάπως έτσι, δεν το έχω τελειοποιήσει ακόμα. Αλλά καταλαβαίνεις τί θέλω να πω. Ο καφές δεν είναι λύση.

Και το κρασί... Ας μην αρχίσω καν με το κρασί! Πολύ ωραίο, δε λέω. Και δεν έχω προτίμηση. Κόκκινο, λευκό, ροζέ... Όλα κάνουν, ανάλογα με τη διάθεση. Και τί υπάρχει διαθέσιμο στο ντουλάπι φυσικά! Αλλά ρε φίλε, δε μου αρέσει να πίνω μόνη. Και μετά, αν έχω παρέα, καλύτερα να μην πίνω. Μερικά ποτηράκια και... γλώσσα δε βάζω μέσα! Όχι πως είναι άσχημο, ευχάριστη παρέα είμαι όταν με πιάνει λογοδιάρροια! Έτσι νομίζω δηλαδή. Θα πρέπει να ρωτήσουμε κανέναν άλλον για σιγουριά. Αλλά να, είναι που ξαφνικά μεταμορφώνομαι, κι από κει που έχω συνηθίσει και βολευτεί να περνάω το χρόνο μου στο περιθώριο, λιγομίλητη κι ήσυχη, ξαφνικά βρίσκομαι στο επίκεντρο.

Κι αυτό το επίκεντρο, εφιάλτης! Ξέρετε τί είπε κάποιος κάποτε για μένα; "Η Κατερίνα; Ντράπηκε που ήταν όμορφη." Κι ήμουν λίγο πάνω από 20 χρονών τότε, κι είχε τόσο δίκιο αυτός που το'πε! Όχι πως το παραδέχτηκα ποτέ, βεβαιώς βεβαίως. Αλίμονο! Αλλά το σύνηθες, διακριτικό, αμήχανο, και προπαντώς νηφάλιο χαμόγελό μου ήταν αρκετή παραδοχή. Και το χαμόγελο που έλαβα από τον προλαλήσαντα, ήταν αρκετή αναγνώριση της παραδοχής μου. Δεν είναι περίεργο πώς κάποιες φορές επικοινωνούμε χωρίς λόγια;

Τέτοιες βλακείες κάνουμε και μετά νομίζουμε πως έχουμε συνεννοηθεί. Κουραφέξαλα! Σε κοίταξα, με κοίταξες, νιώσαμε ένα βάθος και μια ηρεμία. Τέλεια, ε; Εγώ μετά ξύπνησα και παντρεύτηκα, κι εσύ... Ιδέα δεν έχω. Κι εδώ που τα λέμε, δε με νοιάζει κιόλας. Μεσήλικας τουρίστας ήσουν που σε είδα τυχαία, δε μιλήσαμε ποτέ, και δε σε είχα ξανασκεφτεί μέχρι σήμερα, σχεδόν 10 χρόνια μετά, τη στιγμή που έγραφα αυτό το κείμενο. Δε γράφω συχνά πια, αλλά αυτό είναι το καλύτερο κομμάτι όταν το κάνω. Οι συνδυασμοί και συνειρμοί που δημιουργούνται από το πουθενά. Ένας χείμμαρος σκέψεων με μια περίεργη συνοχή. Εσωτερικά τουλάχιστον. Δεν είμαι σίγουρη αν εσείς τη βλέπετε αυτή τη συνοχή. Αλλά δεν πειράζει, γιατί ακόμα κι όταν δεν τη βλέπετε, είμαι βέβαιη πως φτιάχνετε τη δική σας συνοχή. Ο καθένας δημιουργεί νόημα σε ό,τι διαβάζει, βλέπει, ακούει. Ω, μισό. Ξέχασα το "γεύεται" κι "ακουμπάει". Πέντε αισθήσεις έχουμε. Ο καθένας δημιουργεί νόημα σε ό,τι διαβάζει, βλέπει, ακούει, γεύεται κι αγγίζει λοιπόν. Δε μ' αρέσει αυτή η πρόταση τελικά. Παραέγινε πολύπλοκη.

Τί έλεγα λοιπόν; Α, ναι! Ίσως πρέπει να ξεκινήσω το κάπνισμα. Ή, ίσως πρέπει να γράφω πιο συχνά.

Κ.