Πιάσε το χέρι μου, έλα να σου δείξω τί βλέπω.
Έλα να σου δείξω την ομορφιά που μας περιγυρίζει.
Δες το κολυμπρί πώς φτερουγίζει δίπλα στο βασιλικό.
Πώς παίρνει νέκταρ από τους ανθούς του,
τόσο μικρό, πολύτιμο και ζωηρό.
Με κάνει να χαμογελώ.
Δες τον κόσμο που ξυπνάει σιγά σιγά κι ανάβουν τα φώτα στα απέναντι σπίτια.
Πώς η πρωινή ομίχλη διαλύεται σταδιακά,
ενώ φωτίζεται από τις πρώτες ακτίνες του ήλιου.
Με κάνει να χαμογελώ.
Δες τον κύριο που παίρνοντας τον πρωινό καφέ του,
πήρε έναν και στον άστεγο που κάθεται έξω από το μαγαζί.
Πώς εκείνος τον ευχαρίστησε και πιάσαν σύντομη κουβέντα.
Με κάνει να χαμογελώ.
Δες την κοπέλα που περπατάει στο δρόμο και γυρνάει προς τα πίσω.
Πώς παιχνιδιάρικα και κάπως ντροπαλά στέκεται μπρος στην αυλή ενός άγνωστου σπιτιού
και μυρίζει τα λευκά άνθη, γιασεμί.
Με κάνει να χαμογελώ.
Πιάσε το χέρι μου, έλα να σου δείξω τί βλέπω.
Έλα να σου δείξω την ομορφιά που μας περιτριγυρίζει.
Έλα.
Γιατί μερικές μέρες το ξεχνάω. Και θέλω τόσο να χαμογελώ.
Κ.
No comments:
Post a Comment