Μνη - μονι - κό

Δε θυμάμαι εύκολα ονόματα, κι αυτό το θεωρώ μεγάλο πρόβλημα. Συνήθως όμως, δε ξεχνάω φυσιογνωμίες. Αυτό που δεν ξέρω με σιγουριά, είναι πόσο προσέχω τελικά τους άλλους. Δεν είμαι ιδιαίτερα κοινωνική, αν και θα τολμούσα να πω, γνωστή. Δηλαδή, όλο και κάποιος γνώριμός μου θα βρεθεί για να πω ή να ζητήσω κάτι.

Επιπλέον, θα έλεγα πως παρόλη τη διακριτικότητά μου, συνήθως όλο και κάποιος από όσους είναι γύρω θα προσέξει. Το χειρότερό μου δε, είναι να με χαιρετάνε και να μην ξέρω ποιος είναι. Τελευταίο παράδειγμα αυτής της κατηγορίας, μία κοπέλα. Είναι ένα χρόνο μικρότερή μου. Αθλούμασταν μαζί, ήμαστε στο ίδιο σχολείο και πηγαίναμε και στο ίδιο φροντιστήριο. Όλα αυτά, πριν μερικά χρόνια.

Τώρα πια απλά αθλούμαστε μαζί, περιστασιακά. (είναι που είμαστε συνεπείς και οι δύο) Η κοπέλα αυτή λοιπόν, με γνώριζε, θυμόταν το όνομά μου και λεπτομέρειες για μένα. Εγώ, ντρέπομαι που το λέω, μα αγνοούσα την ύπαρξή της. Ώσπου μια μέρα στο φροντιστήριο, έτυχε να βρεθούμε στον ίδιο χώρο. Της απευθύνει λοιπόν το λόγο η γραμματέας και λέει "Γνωρίζεις τη Vicky;" Κι ακολουθεί βέβαια η φυσική απάντηση: "Ε ναι, αφού εκτός απ' το σχολείο, γυμναζόμαστε και παρέα".

Κι εγώ κάγκελο.. Ένιωσα τόσο άσχημα.. Μ' αυτήν την κοπέλα θα είχαμε συμμετέχει μαζί σε αγώνες, θα είχαμε προπονηθεί δίπλα-δίπλα, θα μου είχε μιλήσει αμέτρητες φορές στα αποδυτήρια, κι εγώ ούτε που τη θυμόμουν. Πόσο χαζή ένιωσα αλήθεια εκείνη τη στιγμή! Υπάρχουν άνθρωποι γύρω μας που μας προσέχουν, μας νοιάζονται. Ακόμα και σε λιγότερο προσωπικό επίπεδο. Χαίρονται όταν μας βλέπουν, αποζητάνε την παρουσία μας.

Κι εμείς κολλάμε σε 2, 3 άντε 4 ή 5 ανθρώπους. Και πείθουμε τον εαυτό μας πως μόνο αυτοί αξίζουν, μόνο αυτοί μας καταλαβαίνουν, μόνο αυτοί ενδιαφέρονται για μας. Τί ψέμα αλήθεια. Μόνο για να ενισχύουμε τη ματαιοδοξία μας, τη μιζέρια και την κοντοφθαλμία μας. Να είμαστε δήθεν παραπονεμένοι, πικραμένοι, μόνοι κι έρημοι, χωρίς βοήθεια κι αλληλεγγύη. Ανοησίες.

Απλά είμαστε αδιάφοροι. Και να σκεφτεί κανείς, πως θεωρούσα ότι εγώ προσέχω. Ευτυχώς βέβαια ανάλογο σκηνικό δε μου έχει ξανατύχει. Μου έχει τύχει να με χαιρετάνε και να μη γνωρίζω, αλλά όχι να βρίσκομαι διαρκώς στο ίδιο περιβάλλον και να αγνοώ. Κι εννοείται πως η κοπέλα από τότε έγινε σχεδόν η πρώτη που αναζητούσα στα κοινά μέρη συνεστίασης. Ωστόσο, μου πήρε ακόμα δύο χρόνια, να θυμάμαι το όνομά της...