Οπότε;

Ηρεμία στο τέλος της σημερινής μέρας. Κούραση, ικανοποίηση αλλά και ακόμα μία ένδειξη. Και σήμερα πάλι. Και ποτέ να μη βάζεις μυαλό. Κάθεσαι, κοιτάς, σκέφτεσαι, μελαγχολείς, δακρύζεις. Πάλι μελαγχολείς. Σε πίκρανε μία κουβέντα τόση δα, ασήμαντη και μικρή. Σε πίκρανε μία φράση, την οποία, αν ήταν άλλη μέρα, ούτε που θα είχες προσέξει.

Γιατί στεναχωριέσαι ξανά σήμερα; Γιατί σήμερα θες πάλι να κλάψεις; Έχεις αγωνίες και προβλήματα. Υπάρχει κι η πιθανότητα για ένα ακόμα μεγαλύτερο πρόβλημα στον ορίζοντα. Αλλά, τί σου έμαθαν από μικρό; Υπάρχουν και χειρότερα... Πάντα αυτό το ανεξήγητο. Κι εσύ που νόμιζες πως το είχες διώξει. Πως το είχες βάλει στην άκρη.

Αλλά πότε έβαλες περιορισμούς στον εαυτό σου τους οποίους δεν ήθελες; Δηλαδή, μεταξύ μας, πότε έβαλες γενικά περιορισμούς; Θα μου πεις, από την άλλη, σχεδόν όλες σου οι πράξεις ήταν περιορισμοί του εαυτού σου. Αλλά εσύ ήθελες να είναι οι άλλοι καλύτερα. Έλεγες, επειδή τους νοιάζεσαι. Σαφώς. Δεν αμφιβάλλω ούτε στο ελάχιστον γι' αυτό. Αλλά μήπως σε βολεύει και λίγο;

Αυτή η πίεση, η καταπίεση, ενισχύει τη μελαγχολία σου. Αυτή που βρίζεις και λατρεύεις. Αυτή που όποτε έρχεται αναρωτιέσαι γιατί ήρθε, κι όποτε λείπει προβληματίζεσαι αν σε παράτησε. Και που τέτοιες στιγμές θες να της πεις πως τη βαρέθηκες, κι όμως δεν το κάνεις. Γιατί ξέρεις πως θα λες ψέματα. Και πόσο σε πειράζει αυτό. Πότε θα δακρύσεις επιτέλους;