Τηλεφώνημα

Επέστρεψε λοιπόν. Ω ναι, όπως πάντα. Και πράγματι, προσποιηθήκαμε και οι δύο πως τίποτα δεν έχει μεσολαβήσει. Ε λοιπόν, κάποιοι άνθρωποι με μπερδεύουν πολύ. Η Κατερίνα ας πούμε, μ' αυτόν τον κύριο. Καλά, η Κατερίνα πάντα με μπέρδευε και πάντα με προβλημάτιζε. Είναι ίσως όλα όσα δεν είμαι, ίσως και όλα όσα φοβάμαι να είμαι. Αλλά ο συνδυασμός των δύο, τί να πω. Εκεί όντως μένω θεατής.

Συνεργάζονται τώρα. Το παλέψανε, το βολέψανε. Αν και δεν τη βλέπω τόσο άνετη πια μαζί του. Πάντως, προσπαθούνε. Και μου κάνει τόση εντύπωση! Μου έλεγε για μία δουλειά που έχει να παραδώσει και τα νέα της. Ασήμαντα κατά κύριο λόγο, και καθημερινά. Τα σημαντικά, πάντα τα κράταγε γι' αυτήν. Κι εγώ τα μάντευα, μόνο μέσα από τις συμβουλές της. Τέλος πάντων.

Όσο ήταν λοιπόν σπίτι μου, την πήρε τηλέφωνο. Κάτι της έλεγε, χαμογέλαγε εκείνη. Κλασσική αντίδρασή της, κι άντε βγάλε νόημα εσύ. Κάποια στιγμή αυτός ύψωσε την ένταση της φωνής του. Άκουσα κάτι για "να το προσπαθήσω με κάθε κόστος, τί λες;". Η Κατερίνα ήρεμη, αινιγματική. Του απαντάει αρνητικά. Φαντάζομαι πως την περίμενε την αντίδραση αυτή. Γι' αυτό συμπλήρωσε ουσιαστικά με μία ρητορική ερώτηση "Ξέρεις όμως πως μόνη σου δε θα το κάνεις, έτσι;"

Και το ήξερε η Κατερίνα, ναι. Ήξερε πως δε θα γυρίσει ποτέ να πει στους άλλους "Άντε παρατήστε με κι εσείς!". Ήξερε πως ποτέ δε θα πρόβαλε τον εαυτό της ως δήθεν καλύτερο, καταλληλότερο, ιδανικό. Το ήξερε. Κι ήξερε πως εκείνος πάντα θα προσπαθούσε να την πείσει για το αντίθετο. Αλλά αυτό το "με κάθε κόστος", δεν της άρεσε. Την τρόμαζε. Ήταν εκείνος ένας από τους λίγους που δεν μπορούσε να προβλέψει, να αντιμετωπίσει. Να κατανοήσει, αν θες.

Εγώ πάλι, δεν μπορώ να κατανοήσω κανέναν τους. Γιατί αυτός να επιμένει να στηρίζει τόσο την Κατερίνα, από τη στιγμή μάλιστα που δείχνει πολύ σίγουρη για όσα κάνει, κυρίως για όσα είναι. Κι αφού θέλει τόσο πολύ να τη βοηθήσει να κατανοήσει τον "όγκο" της, όπως λέει, γιατί τη στεναχωρεί και γιατί τσακώνεται μαζί του;

Κι η Κατερίνα από την άλλη; Σίγουρα δεν έχει καμία ανάγκη να τη στηρίζουν. Ω όχι, είμαι βέβαιη πως μέσα της, είναι πιο σταθερή κι από βράχο. Να θεωρεί πως εκείνος τη χρειάζεται; Να φοβάται να πει και σε κείνον όπως και σε όλους τους άλλους "Παράτα με ήσυχη"; Μήπως να νιώθει ευγνωμοσύνη για κάποια βοήθεια; Ίσως για κάποια διαφορετική αναγνώριση, από αυτή που συνήθως απολαμβάνει. Διαφορετικού είδους αναγνώριση δηλαδή.

Δεν ξέρω. Ειλικρινά, και οι δύο μοιάζουν χαρακτήρες από έναν κόσμο φανταστικό. Ο καθένας μόνος του, θα μπορούσε να είναι ένας χαμένος ( ; ) νικητής της ζωής. Αλλά και οι δύο μαζί, δείχνουν περισσότερο σαν παραφωνίες της κοινωνίας μας. Αλλά κι αυτό πάλι αδυνατώ να το συγκεκριμενοποιήσω. Παραφωνίες που προσπαθεί να αφήσει στην άκρη επειδή την καθυστερούν, ή μήπως επειδή τις χρειάζεται αλλά τις φοβάται; Επειδή δεν ξέρει πώς να τις χειριστεί.

Θα φύγει η Κατερίνα.. Θα τη χάσω σε μερικούς μήνες, και για μερικούς μήνες. Ανησυχώ. Αλλά δεν ξέρω αν ανησυχώ περισσότερο για μένα ή για κείνη. Ποιος θα μπορούσε να καταλάβει; Σκέφτομαι πως αν βάλω και τον εαυτό μου μέσα, εμείς σαν τριάδα, σίγουρα θα μοιάζουμε ακόμα πιο παράδοξοι απ' ό,τι εκείνοι οι δύο μόνοι τους. Ποιος, πραγματικά ποιος. Ποιος θα καταλάβει;