- Καλώς την Κατερίνα!
Πριν αρχίσεις να μου λες τα δικά σου, περίμενε να σου πω τα νέα μου. Ουυυυφ! Θα προσπαθήσω να είμαι σύντομη. Η ζακέτα που μου πήρες δώρο ήταν μικρή, οπότε χρειάστηκε να την αλλάξω. Δεν πειράζει, βρήκα ένα καπαρντινάκι μούρλια. Έκανα και μερικά άλλα ψώνια, τί να σου λέω. Λοιπόν,
Λοιπόν Κατερινάκι, που ήσουν τόσο καιρό;
- Ναι, ξέρω. Έχω χαθεί λίγο. Μα να, είναι που βλέπω τόσα πράγματα και δεν ξέρω τί να πρωτοσχολιάσω. Τόσα άσχημα πράγματα.. Κι αυτή η βλακεία να μην μπορώ να μιλήσω σε κόσμο πολύ.. Τί πρόβλημα κι αυτό. Τουλάχιστον, πάω και για καφέ που και που. Ας είναι καλά. Άδικα με φώναξες και για παρέα σήμερα. Δεν έχω τί να σου πω. Είναι όλα μετέωρα, αβέβαια. Οι νέοι γύρω μου αποπροσανατολισμένοι. Οι μεγαλύτεροι, κουρασμένοι. Τα παιδιά, έρμαια. Κι έχω θέσει εαυτόν κριτή. Άλλη ανοησία κι αυτή. Διαβάζω, διαβάζω, διαβάζω. Κι απορώ. Πώς γίναμε έτσι; Πώς εθελοτυφλούμε τόσο; Προς πάσα κατεύθυνση δηλαδή, ό,τι κι αν πιστεύει ο καθένας. Αλήθεια δεν ξέρω τί να σου πω. Τελευταία νιώθω πολύ εκτός. Εκτός πραγμάτων, γενικά.
Γενικά, δεν είχε και τη φοβερή αγορά. Αλλά δεν πειράζει, τουλάχιστον ήρθε μαζί μου για τα ψώνια. Είδες ο χρυσός μου; Πώς να τον αφήσω μετά; Είναι λίγο μπάμιας βέβαια, αλλά ολόκληρο φουλάρι Λουίς Βουτόν (Luis Vuitton) μου δώρισε. Θα με πάει και τα Χριστούγεννα εκδρομή σε ξενοδοχείο με τζάκι. Τέτοιους άντρες τους κρατάμε χρυσή μου! Χα χα! Για πες κι εσύ με τον δικό σου.
Το δικό μου πάλι παρόν, μοιάζει πολύ αλλιώς. Άσε που όλο και συχνότερα παρατηρώ μία απαξίωση προς όσα λέω. Προβληματισμοί έχουν αρχίσει τις εμφανίσεις τους, μήπως τελικά είμαι εγώ αυτή που δε βλέπει μπροστά της. Μα όσο κι αν το παλεύω, μου μοιάζουν τόσο παράλογα όλα. Τελικά ο κόσμος έχει τρελαθεί. Και δεν το πίστευα σε τέτοιο βαθμό. Πώς θα μιλήσεις τώρα στα παιδιά; Τί θα τους πεις; Και τί θα ακούσουν; Δεν υπάρχει αυστηρότερος κριτής. Ένα παραπάτημα και τα έχασες. Δε συγχωρούν εύκολα. Και καλά κάνουν, τελικά.
Τέλεια! Θα πω κι εγώ στο ζελεδάκι μου να πάμε Παρίσι! Ω, ευτυχώς που έχω και σένα. Λοιπόν, θα μου πεις τί θες να σου φέρω. Δεν έχει σημασία που ήσουν εκεί μέχρι προχθές. Σίγουρα δε θα πρόλαβες να τα δεις όλα τα μαγαζιά. Χα χα χα! Τί τύχη κι αυτή, είχαμε χαθεί τόσο καιρό. Να τα λέμε darling, παίρνε κάνα τηλέφωνο όποτε ευκαιρείς. Φιλιά, φιλιά.
Πήρα και τα δώρα των γιορτών, μα δεν ξέρω πότε να τα προσφέρω. Χάθηκε ο... το.. Δεν ξέρω. Όλα χάθηκαν. Κι ας έλεγε κάποιος παλιά "Tu es la lumière" κι ας το πίστευε. Ποιο φως αγαπητέ, που δεν μπορώ λέξη να αρθρώσω;
Πριν αρχίσεις να μου λες τα δικά σου, περίμενε να σου πω τα νέα μου. Ουυυυφ! Θα προσπαθήσω να είμαι σύντομη. Η ζακέτα που μου πήρες δώρο ήταν μικρή, οπότε χρειάστηκε να την αλλάξω. Δεν πειράζει, βρήκα ένα καπαρντινάκι μούρλια. Έκανα και μερικά άλλα ψώνια, τί να σου λέω. Λοιπόν,
Λοιπόν Κατερινάκι, που ήσουν τόσο καιρό;
- Ναι, ξέρω. Έχω χαθεί λίγο. Μα να, είναι που βλέπω τόσα πράγματα και δεν ξέρω τί να πρωτοσχολιάσω. Τόσα άσχημα πράγματα.. Κι αυτή η βλακεία να μην μπορώ να μιλήσω σε κόσμο πολύ.. Τί πρόβλημα κι αυτό. Τουλάχιστον, πάω και για καφέ που και που. Ας είναι καλά. Άδικα με φώναξες και για παρέα σήμερα. Δεν έχω τί να σου πω. Είναι όλα μετέωρα, αβέβαια. Οι νέοι γύρω μου αποπροσανατολισμένοι. Οι μεγαλύτεροι, κουρασμένοι. Τα παιδιά, έρμαια. Κι έχω θέσει εαυτόν κριτή. Άλλη ανοησία κι αυτή. Διαβάζω, διαβάζω, διαβάζω. Κι απορώ. Πώς γίναμε έτσι; Πώς εθελοτυφλούμε τόσο; Προς πάσα κατεύθυνση δηλαδή, ό,τι κι αν πιστεύει ο καθένας. Αλήθεια δεν ξέρω τί να σου πω. Τελευταία νιώθω πολύ εκτός. Εκτός πραγμάτων, γενικά.
Γενικά, δεν είχε και τη φοβερή αγορά. Αλλά δεν πειράζει, τουλάχιστον ήρθε μαζί μου για τα ψώνια. Είδες ο χρυσός μου; Πώς να τον αφήσω μετά; Είναι λίγο μπάμιας βέβαια, αλλά ολόκληρο φουλάρι Λουίς Βουτόν (Luis Vuitton) μου δώρισε. Θα με πάει και τα Χριστούγεννα εκδρομή σε ξενοδοχείο με τζάκι. Τέτοιους άντρες τους κρατάμε χρυσή μου! Χα χα! Για πες κι εσύ με τον δικό σου.
Το δικό μου πάλι παρόν, μοιάζει πολύ αλλιώς. Άσε που όλο και συχνότερα παρατηρώ μία απαξίωση προς όσα λέω. Προβληματισμοί έχουν αρχίσει τις εμφανίσεις τους, μήπως τελικά είμαι εγώ αυτή που δε βλέπει μπροστά της. Μα όσο κι αν το παλεύω, μου μοιάζουν τόσο παράλογα όλα. Τελικά ο κόσμος έχει τρελαθεί. Και δεν το πίστευα σε τέτοιο βαθμό. Πώς θα μιλήσεις τώρα στα παιδιά; Τί θα τους πεις; Και τί θα ακούσουν; Δεν υπάρχει αυστηρότερος κριτής. Ένα παραπάτημα και τα έχασες. Δε συγχωρούν εύκολα. Και καλά κάνουν, τελικά.
Τέλεια! Θα πω κι εγώ στο ζελεδάκι μου να πάμε Παρίσι! Ω, ευτυχώς που έχω και σένα. Λοιπόν, θα μου πεις τί θες να σου φέρω. Δεν έχει σημασία που ήσουν εκεί μέχρι προχθές. Σίγουρα δε θα πρόλαβες να τα δεις όλα τα μαγαζιά. Χα χα χα! Τί τύχη κι αυτή, είχαμε χαθεί τόσο καιρό. Να τα λέμε darling, παίρνε κάνα τηλέφωνο όποτε ευκαιρείς. Φιλιά, φιλιά.
Πήρα και τα δώρα των γιορτών, μα δεν ξέρω πότε να τα προσφέρω. Χάθηκε ο... το.. Δεν ξέρω. Όλα χάθηκαν. Κι ας έλεγε κάποιος παλιά "Tu es la lumière" κι ας το πίστευε. Ποιο φως αγαπητέ, που δεν μπορώ λέξη να αρθρώσω;
Σύνδεσμος εικόνας: 1
No comments:
Post a Comment