Μικρός - Φύλακας

Σου γράφω για τις ευχές. Έφυγα λίγες μέρες να ξεκουραστώ. Το χρειαζόμουν και συγγνώμη που δε σε ενημέρωσα νωρίτερα. Ελπίζω να μη με περίμενες. Πριν μερικές μέρες είχα βγει για μία βόλτα. Ψιλόβροχο. Οι δρόμοι εδώ είναι μικροί και τα σπίτια έχουν αυλές. Αυλές και σκυλιά, κάποια από αυτά. Αλλά βρίσκεις και αδέσποτα. Αρκετά.

Στο δρόμο λοιπόν προχωρούσα κάπως αφηρημένη. Ευτυχώς οι επαρχιακοί δεν έχουν και τόση κίνηση. Είναι που σκεφτόμουν το μεγάλο ταξίδι που πλησιάζει. Τρεις εβδομάδες μείνανε κι έχω τόσες εκκρεμότητες. Πάλι θα αγχώνομαι στο τέλος και θα τα βολέψω όπως προλάβω. Σα να μην μπορώ να κάνω τίποτα σωστό μόνη μου. Κάποια στιγμή με προσπερνάει ένα ποδήλατο.

Φασαρία, φωνές και το ποδήλατο επιστρέφει. "Πάρτε ένα ξύλο γιατί πιο κάτω είναι μερικά σκυλιά κάπως φωναχτά. Εμένα με πήραν από πίσω με το ποδήλατο, θα σας χρειαστεί". Ένα αγοράκι ήταν, κοντά στα 11 μάλλον. Πήρε αυτό ένα ξύλο, πήρα κι εγώ ένα κλαδάκι. Έμεινε δίπλα μου να περάσουμε μαζί από τα σκυλιά. Για να με προσέχει είπε, αλλά μάλλον επειδή φοβήθηκε το έκανε. Τώρα δεν ήταν μόνο του, είχε παρέα. Κατέβηκε κι από το ποδήλατο, τάχα να μην πηγαίνει πολύ γρήγορα και τον χάσω.

- Πώς σας λένε;
- Κατερίνα, εσένα;
- Εμένα Κωνσταντίνο. Είδατε τί μεγάλο ξύλο πήρα; Μη φοβάστε όμως.
Χαμόγελο.
- Α, να ξέρετε όμως πως δεν πρόκειται να τα χτυπήσω. Μόνο για να τα τρομάξω λίγο.
- Καλύτερα έτσι. Θα φοβούνται κι αυτά μάλλον.
- Πού μένετε; Δε σας έχω ξαναδεί τριγύρω.
- Λίγο πιο πάνω, σ' ένα γαλάζιο σπίτι. Θα σου έλεγα με φωτάκια, αλλά αυτό δε θα σε βοηθήσει και πολύ μάλλον.
- Α, ξέρω! Έχετε και ελιές στην αυλή σας, ε; Είχατε κι εσείς πέρυσι ένα σκυλάκι.
- Ναι, είχαμε..
- Τί έγινε; Το χάσατε;
- Ας πούμε πως το χάσαμε, ναι. Δε μας αναγνωρίζει πια.
- Ξέρετε; Ζήτησα κι εγώ ένα σκυλάααααα...

Γαβ, γαβ. Γαβ γαβ γαβ!

- Μη φοβάστε, είμαι πίσω σας.

Αθώο μα γενναίο παιδί.. Έβαλε εμένα μπροστά και κείνο πίσω να.. φυλάει. Περάσαμε από το σκυλίσιο στέκι, μα ένα κουταβάκι μας πήρε από πίσω. Και το κουταβάκι ακολούθησαν δύο σκυλιά ακόμα. Η μαμά του κι ο... φύλακάς μας. Τα χαϊδέψαμε και τα τρία κι ενώ λίγο πιο κάτω η μαμά και το μικρό πήγαν να βρουν το άλλο κουταβάκι, ο μπαμπάς συνέχισε μαζί μου. Το ίδιο κι ο μικρός Κωνσταντίνος.

Δε μιλούσε όμως πολύ. Μπροστά αυτός με το ποδήλατο, δίπλα του ο σκύλος. Σε κάθε σταυροδρόμι σταματούσαν και περίμεναν να χαράξω εγώ την πορεία. Ήταν σχετικά σύντομη αυτή τη φορά, φοβόμουν βλέπεις μην απομακρύνω και τον μικρό πολύ από το σπίτι του. Χάθηκα προσωρινά σε βιαστικές σκέψεις. Προγράμματα, χρονοδιαγράμματα, εκκρεμότητες. Γιορτινές αυλές, λάσπες παντού, κακόγουστοι στολισμοί. Άνθρωποι βιαστικοί, άνθρωποι πληγωμένοι κι άνθρωποι αγανακτισμένοι. Μέσα σε όλα αυτά, χώρεσαν και κάποιοι αποπροσανατολισμένοι, κάποιοι παραπλανημένοι κι εσύ. Θα μου λείψεις, σου το είπα;

- Κυρία Κατερίνα, με ακούτε; Σας λέω πως πλησιάζουμε πάλι στα σκυλιά. Δε θα πάρουμε ξύλο;
- Όχι μικρέ, δε θα το χρειαστούμε.
- Μα τί λέτε, δεν είδατε πως έκαναν πριν;
- Μην ανησυχείς, έχουμε το φύλακα τώρα.

Με κοιτούσε όλο απορία, οπότε συπλήρωσα:

- Το σκύλο. Είναι φίλος μας πια.

Ο μικρός δεν πολυπείστηκε, αλλά υποψιάζομαι πως υποχώρησε εξαιτίας "αυτού του βλέμματος" που συχνά μου προσάπτεις. Πράγματι, στο πρώτο γρίλισμα που ακούστηκε ο σκύλος - μπαμπάς - φύλακας κατευθύνθηκε αμέσως στον "επιτιθέμενο". Δεν ξέρω καν αν του γρύλισε, εγώ δεν άκουσα τίποτα. Ο άλλος όμως λούφαξε και κλαψούρισε. Χάιδεψα τον καινούριο φίλο μου και το παιδί αναθάρρεψε και τον επιβράβευσε κι αυτός.

- Μα πώς το ξέρατε; Τον γνωρίζατε αυτόν τον σκύλο;
- Όχι μικρέ, πρώτη φορά τον βλέπω. Μα είναι ο φύλακάς μας, κατά πώς φαίνεται. Να τον προσέχεις.
- Ναι, ναι! Θα πάμε και αύριο βόλτα;
- Θα δούμε.. Έλα προς το παρόν να σου δώσω λίγο κρέας να τον ταΐσεις. Νομίζω το κέρδισε, ε;
- Χα χα χα! Ναι, βέβαια. Περιμένω εδώ.

Ο σκύλος κι ο μικρός απομακρύνθηκαν. Ο φύλακας επέστρεψε για λίγη ώρα έξω από την κλειστή καγκελόπορτα κι ύστερα έφυγε πάλι. Μέχρι την επόμενη φορά.
Το παιδί δεν ξαναπέρασε. Έβρεχε πολύ την επόμενη μέρα. Και τη μεθεπόμενη. Μετά δεν ξέρω.

Χρόνια πολλά λοιπόν, θα σε βρω ξανά με το νέο έτος σκέφτομαι.