Φοβάσαι τη φωτιά;

Η Κατερίνα, θα έχετε μάλλον καταλάβει, είναι - πώς να το πω.. - άνθρωπος από αυτούς που δε συναντάς συχνά. Τις τελευταίες μέρες τη βάραινε κάτι πολύ. Είχε να διαλέξει ανάμεσα στο μέλλον της και στο κοινωνικό σύνολο (sic).

Το μέλλον της, περιλάμβανε ένα ταξίδι για 5 μήνες στο εξωτερικό. Θα μάθαινε λίγο τη χώρα, λίγο τη γλώσσα, λίγο το εκπαιδευτικό σύστημα, λίγο τους ανθρώπους, λίγο τις προοπτικές. Προσωπικές εμπειρίες και προσωπικές ευκαιρίες.

Το κοινωνικό σύνολο περιλάμβανε μία θέση, για την οποία πολλοί θα έβαζαν κάθε μέσο που έχουν για να την αποκτήσουν. Την Κατερίνα όμως, ήρθε και τη βρήκε η θέση από μόνη της. Θα μπορούσε ίσως, ξεπερνώντας κάποιους προσωπικούς της φόβους, να βοηθήσει λιγάκι την παιδεία αυτού του τόπου. Να τη βοηθήσει με αρμοδιότητες που λίγοι μπορούν. Θα έπρεπε όμως να θυσιάσει το εξωτερικό και να δουλέψει σε ένα περιβάλλον με ανθρώπους τη νοοτροπία των οποίων δεν αντέχει και την πλειοψηφία των οποίων θεωρεί παντελώς ανίκανους. Θα έπρεπε να βγει μπροστά στις κάμερες, να απαντήσει σε ερωτήσεις δημοσιογράφων, να κάνει ταξίδια και να ανεχτεί να τη "γλύφουν".

Η πρόταση τής έγινε κυριολεκτικά από το πουθενά, ακριβώς επειδή είναι αβάπτιστη, σ' ένα τέτοιο περιβάλλον. Επειδή δεν την ενδιαφέρουν όλα αυτά, την αηδιάζουν. Η Κατερίνα κατέβαζε όλες τις αφίσες παρατάξεων από τους τοίχους και τα παράθυρα της σχολής της, άφηνε τα εκλογικά της δικαιώματα χιλιόμετρα μακρυά από τον τόπο διαμονής της ώστε να μη μπαίνει στη διαδικασία "Ποιος είναι λιγότερο ηλίθιος να ψηφίσω;" και αρνούνταν οτιδήποτε είχε να κάνει με "μέσο", "σκονάκι", "ζαβολιά", "ξέρεις ποιος είμαι γω;" και τα λοιπά..

Αυτήν την Κατερίνα ήρθαν και βρήκαν, να τη χώσουν στα βαθιά. Επειδή ήταν έξω από όλα αυτά. Και η Κατερίνα τί έκανε;

Προτίμησε να παραμείνει έξω από όλα αυτά. Έτσι, ετοιμάζει τώρα τις βαλίτσες της γιατί σε λίγες μέρες πετάει για εξωτερικό. Μα έχει μία μόνιμη ανησυχία, ένα άγχος, πως, για να αλλάξει κάτι σ' αυτή τη ρημάδα την παιδεία, πρέπει να πάει κόσμος με αξίες και αρχές. Πως, αν θέλουμε να σώσουμε κάτι και να δώσουμε κάτι στα παιδιά, πρέπει να θυσιάσουμε τις ατομικές μας φιλοδοξίες, να βάλουμε τον εαυτό μας στα σκατά και να του πούμε "Σκάσε και καθάριζε". Αλλά η Κατερίνα μάλλον δεν είχε τη δύναμη να το κάνει.

Άλλωστε, κι αυτή ακόμα παιδί είναι. Φοβήθηκε τη φωτιά.
Αλίμονό μας τώρα.

"Κι αν μπορούσα να κάνω κάτι, πόσο μεγάλο λάθος είναι να υποχωρήσω έτσι; Αφήνοντας κάτι που πολύ με πονάει να συνεχίζει να πνίγεται, για να μπορέσω εγώ να ανασάνω; Πώς μπορεί αυτός ο κόσμος να βελτιωθεί, αν όχι με προσωπικές θυσίες; Πόσο αδύναμη είμαι αλήθεια.. Εγωίστρια και φοβιτσιάρα."


---------
Καλή χρονιά να έχουμε.. :)