Αλήθεια ή Ψέμα;

Είχα σκοπό αυτό να είναι το πρώτο θέμα που θα με απασχολούσε το 2009, αλλά μας πρόλαβαν τα γεγονότα. Τέλος πάντων. Μετά από πρόσκληση του SDRyche θα συμμετέχω σε ένα επικίνδυνο παιχνίδι. Το παιχνίδι ζητάει να γράψω 7 αλήθειες για εμένα. Επειδή όπως μάλλον ήδη γνωρίζετε, οι αποκαλύψεις δε μου αρέσουν, θα γράψω 15 χρωματιστούς ισχυρισμούς. Ανάμεσά τους, θα υπάρχουν και οι 7 αλήθειες μου. Το ποιες είναι, το αφήνω σε εσάς και τα θέλω σας. Το αν υπάρχουν κι άλλες, στη φαντασία σας.

- Όταν ήμουν μικρή λάτρευα το μπαλέτο.
- Μα τί λες; Αυτά είναι για χαζά κοριτσάκια με ροζ φιόγκους.
- Ναι, έκανα όμως και αρκετά χρόνια κολύμβηση.
- Ε, εντάξει. Κάπως το έσωσες. Εγώ κάνω συλλογή από σπιρτόκουτα.
- Άδεια ή γεμάτα;
- Γεμάτα κατά προτίμηση. Τα άδεια μου θυμίζουν κάποια απογεύματά μου.
- Και τί έκανες για να τα γεμίσεις;
- Δημιουργούσα την Κατερίνα.
- Α, ώστε η Κατερίνα δεν είναι υπαρκτό πρόσωπο.. Κρίμα, γιατί μου θύμιζε την αδερφή μου.
- Εγώ είμαι μοναχοπαίδι. Και μάλιστα αρκετά κακομαθημένο. Με τί ασχολείσαι;
- Με το να κάνω τον κόσμο καλύτερο.
- Μπορώ να βοηθήσω κι εγώ;
- Αν το ρωτάς, τότε μάλλον δεν μπορείς. Άλλωστε εγώ αυτόν τον καιρό, μένω σε ένα σπίτι χωρίς πατζούρια. Μόνο φως μέσα.
- Δεν το μπορώ το φως. Την αγαπάω τη "μαυρίλα" μου όταν με επισκέπτεται.
- Ε τότε μην περιμένεις και πολλά από μένα.
- Εντάξει.. Ίσως με βοηθήσεις χωρίς να στο ζητήσω.
- Ίσως.. Ξέρεις, πριν λίγες μέρες είδα ένα σκιουράκι στη σκεπή απέναντι.
- Έχω κι έναν παπαγάλο για κατοικίδιο. Μου έχει και αδυναμία.
- Εγώ δεν ξέρω αν έχω αδυναμίες.
- Δεν μπορεί, όλοι έχουμε.
- Ποια είναι η δική σου;
- Δεν μπορώ να μιλήσω μπροστά σε πολύ κόσμο.
- Το είχα κι εγώ στην αρχή αυτό, μέχρι που χρειάστηκε να προωθήσω κάποιο βιβλίο μου.
- Είσαι συγγραφέας;
- Όχι, αν και ίσως να το ήθελα. Απλά έχω συ-συγγράψει.
- Ωραία, και θα το συνεχίσεις;
- Ω, δεν ξέρω. Είναι δύσκολη δουλειά.
- Θα είναι μάλλον.. Για μένα το πιο δύσκολο ήταν όταν έκανα μαθήματα οδήγησης, με τον πατέρα μου. Εννοείται πως δεν έχω δίπλωμα οδήγησης.
- Εγώ οδηγώ. Αλλά μου αρέσει και πολύ το περπάτημα. Τώρα τελευταία όμως, προτιμώ το ποδήλατο.
- Ω, μου θύμισες όταν ήμουν παιδί..
- Τί γινόταν τότε;
- Τίποτα, απλά στο χωριό μου ήταν πολύ όμορφα.. Εκεί έκανα συνήθως ποδήλατο. Άλλος κόσμος όμως.
- Δεν το συμπαθώ και τόσο πολύ, στην πλειοψηφία του. Μου φτιάχνουν το κέφι τις περισσότερες φορές, αλλά με κουράζουν.
- Εγώ αν δούλευα ποτέ στο δημόσιο, θα πήγαινα μόνο σε τέτοιες περιοχές.
- Ε, εντάξει. Εξαρτάται κι από τη θέση στην οποία θα απασχολούσουν.
- Ναι, σίγουρα. Βασικά, σκεφτόμουν κάποτε να γίνω καθηγήτρια σε σχολείο.
- Όπως τα περισσότερα κορίτσια σε κάποια ηλικία.
- Ναι, ναι! Ήμουν και καλή στα μαθηματικά.
- Μπλιαχ!
- Ναι, κι εγώ τελικά προτίμησα τα οικονομικά. Πιο σίγουρος δρόμος. Έτσι τώρα εργάζομαι σε μία τράπεζα.
- Πω, πώς μπορείς; Εγώ προτίμησα κάτι πιο καλλιτεχνικό.
- Δηλαδή;
- Να, προσπαθώ όσο μπορώ να παρατείνω την.. ανεργία μου. Τώρα ξεκίνησα μαθήματα κιθάρας. Κλασσικής, βέβαια.
- Πάλι καλά. Η ξαδέρφη σου τί κάνει;
- Α, έχει σταματήσει το πιάνο εδώ και καιρό. Τώρα κάνει μεταπτυχιακό στη Γαλλία. Θα πάω να την επισκεφτώ μέσα στο Μάρτη.
- Σε εμένα θα έρθεις καθόλου;
- Πού πας εσύ;
- Θα φύγω για λίγο καιρό. Πάω να βρω τον εαυτό μου.
- Και τότε τί με θέλεις εμένα;
- Πώς θα τον βρω αν δε συνεχίσω να συζητώ μαζί του;
- Είναι κι αυτό.. Και τα βαριέμαι τα ταξίδια.. Δύο χρόνια έκανα να το πάρω απόφαση για το Παρίσι. Τέλος πάντων, θα έρθω. Πρέπει να βρούμε μία κοινή συνισταμένη άλλωστε.
- Ναι, είναι καιρός. Δεν μπορώ άλλο να ανανεώνω το ημερολόγιό μου. Ούτε έφηβη να ήμουν.
- Καλά μωρέ, μην γκρινιάζεις. Είπα πως θα έρθω.
- Ξέρεις τί μου κάνει εντύπωση σε σένα;
- Πού να ξέρω;
- Πως έχεις καταφέρει να μπερδέψεις τον αναγνώστη και δεν μπορεί να καταλάβει ποιος ακριβώς μιλάει.
- Αυτό δεν ήταν το ζητούμενο;
- Όχι, το ζητούμενο ήταν να πεις εφτά αλήθειες κι εσύ τους ζάλισες.
- Τί λες καλέ, εδώ είπα και περισσότερες από εφτά.
- Καλά, αυτά όμως μην τα λες σε μένα.
- Εσύ θα πεις τίποτα ή όλο εγώ θα μιλάω;
- Πως, θα πω κι εγώ. Αυτό ήταν από τα πιο δύσκολα κείμενα που έχω γράψει.
- Ναι, αυτό είναι αλήθεια..
- Δε σε αντέχω, το ξέρεις;
- Αφού είπαμε πως θα πάμε και ταξίδι.
- Άλλαξα γνώμη. Δε σε θέλω μαζί.
- Λυπάμαι, μα δε γίνεται αυτό που λες.
- Γιατί;
- Γιατί η αλήθεια είναι άλλη.
- Μας έπρηξες με την αλήθεια, το ξέρεις;
- Δεν πειράζει. Σύντομα θα το έχεις ξεχάσει.
- Με κούρασες, σε αφήνω. Χρειάζομαι να χαλαρώσω.
- Και πώς χαλαρώνεις εσύ;
- Δεν ξέρω. Προσπαθώ να το ανακαλύψω.
- Ψέματα..
- Γμφ!
- Καλά, σταματάω. Δεν έχω και σκοπό άλλωστε να παραπλανήσω κανέναν.