Τελικά έτσι είναι. Αν νιώθεις πάντα κάπως μόνος, μπορείς να μείνεις παντού. Τώρα ξέρω γιατί δεν κλαίνε όλοι στους αποχωρισμούς. Τους έχουν ζήσει μέσα τους τόσες φορές... Αρκετές ώστε να γίνονται κυνικοί. Σχεδιάζοντας ήδη στο μυαλό τους πως θα διαμορφωθεί το επόμενο διάστημα. Κι όντως έτσι γίνεται. Και είναι σίγουροι πως έτσι θα γίνει. Κι είναι αυτό κατάρα ή ευλογία;
Άδεια μου αγκαλιά, Σαββόπουλος
3 comments:
γεια σου Vicky.
καθε φορα που σκεφτεσαι τον αποχωρισμο ηδη αυτος συνεβει.μα δεν ειναι το ιδιο καθε φορα.
δεν ξερεις ποτε ομως πως θα αντιδρασεις οταν δεν γινει μονο στο μυαλο σου.
Ξερεις απο αυτη τη νοσο πασχουν χιλιαδες και χιλιαδες ανθρωποι...
Την καλημερα μου.
δυκγτοτθ,
καλησπέρα.. :) Κάποιοι αποχωρισμοί, δεν μπορεί να έχουν γίνει μόνο και μόνο επειδή τους σκέφτεσαι. Και οι αντιδράσεις διαφοροποιούνται μάλλον σε πολύ λίγους από τους αποχαιρετισμούς αυτούς.
exoaptonkyklo,
αλλά, να υποθέσω πως, κανένας δε βρήκε μέχρι στιγμής κατάλληλη αγωγή;
Καλησπέρα, να είσαι καλά.
Post a Comment