Θα σου φανερωθώ

Θα ήθελα να μιλήσω για κάτι, μα δεν μπορώ να το κάνω συγκεκριμένο. Τις τελευταίες μέρες σκέφτομαι περιστασιακά κάποια πράγματα. Με συγκεκριμένες αφορμές, όχι γιατί έτσι μου ήρθε. Επιλέγουμε τους ανθρώπους που συμπαθούμε, ανάλογα με τις προσδοκίες που έχουμε από τον κόσμο. Και το κατά πόσο ο καθένας ικανοποιεί αυτές. Στις περιπτώσεις που οι προσδοκίες ουσιαστικά ικανοποιούνται, αλλά ταυτόχρονα με αυτές ικανοποιούνται και ανεπιθύμητα χαρακτηριστικά, πώς θα μπορούσαμε να αντιδράσουμε;

Ορισμένες φορές, νομίζω πως γίνομαι "πονοκέφαλος". Θα ήθελα ας πούμε να σε ρωτήσω:

Είσαι ευτυχισμένος;

Μέρες τώρα προβληματίζομαι πως κάτι δεν πάει καλά. Κάπως όλα αυτά γύρω σου σε έχουν επηρεάσει. Μα δεν έχω αρκετό θάρρος να διατυπώσω τελικά την ερώτηση. Ίσως βέβαια να μην έχω και αρκετή αυτοπεποίθηση. Αμφιβάλλω συχνά για την κρίση μου κι έτσι περιορίζω αρκετά τις ερωτήσεις μου.

Από την άλλη, ποιος μου δίνει το δικαίωμα να αναστατώνω τη ζωή σου με τέτοιες κρίσιμες ερωτήσεις; Ποιος μου δίνει το δικαίωμα να παίζω με την ηρεμία σου, τη ζωή σου, τη σκέψη σου; Με εσένα τον ίδιο τελικά. Και γιατί τόσες φορές παίρνω την πρωτοβουλία να σε βοηθήσω χωρίς εσύ να το ζητήσεις; Γιατί τόσες φορές σε φέρνω στο χείλος του γκρεμού, περιμένοντας από εσένα να φανερώσεις τον εαυτό που εγώ νομίζω πως έχεις; Ποιος μου δίνει το δικαίωμα να σε βασανίζω τελικά, αν το μόνο που καταφέρνω είναι να ξεγυμνώνω τις αδυναμίες σου;

Άλλες πάλι στιγμές με βασανίζει μία άλλη ερώτηση.

Πώς τους αντέχεις;

Μα αυτή, θέλει ακόμα περισσότερη αλαζονία για να τη διατυπώσω. Και δεν έχω φτάσει (ακόμα; ) εκεί. Φοβάμαι μην κάνω λάθος, φοβάμαι και μην τυχόν σε ξεσκίσω. Κάποιοι άνθρωποι φτιάχνουν το περιβάλλον τους έτσι ώστε να τους παρέχει τα βασικά που χρειάζονται, και περισσότερα από αρκετά ώστε να ξεχνιούνται. Το πρόβλημα με αυτό είναι πως κάποιες φορές όλα αυτά δεν επαρκούν.

Μα και πάλι έρχεται το βασανιστικό ερώτημα... Ποιος μου δίνει το δικαίωμα να κάνω τη ζωή σου άνω κάτω; Δεν μπορώ πάντα να διακρίνω αν δρω γιατί θέλω να βοηθήσω ή αν δρω απλά από εγωισμό. Θέλοντας να ικανοποιήσω εμένα, να επιβεβαιώσω την κρίση μου, να ανυψώσω λίγο ακόμα τον εαυτό μου. Δεν ξέρω αν τελικά αξίζει να σου αποκαλύψω πως εγώ ξέρω πως δε σε ικανοποιεί η ζωή σου. Πως εγώ ξέρω ότι συμβιβάζεσαι μερικά σκαλιά πιο κάτω. Πως εγώ ξέρω ότι φοβάσαι να διεκδικήσεις το περισσότερο.

Αυτό που επίσης δεν ξέρω, είναι αν έχεις τη δύναμη να το κάνεις. Και δεν ξέρω κι αν θα τα καταφέρεις. Γι' αυτό θα σωπάσω. Δε θα αποκαλύψω τίποτα. Γιατί, βγάζοντάς σε από τη μιζέρια σου, λέγοντάς σου πως εγώ δεν ξεγελάστηκα, φοβάμαι μήπως περισσότερο σε πληγώσω. Μη τυχόν και σε διαλύσω. Τώρα, έχεις τουλάχιστον διέξοδο. Αφού.