Το ταξίδι ξεκινάει νύχτα. Νύχτα που σε γεμίζει. Κάνει κρύο και παρά τις προσπάθειες της πολιτείας, είναι σκοτεινά. Ευτυχώς είναι Σάββατο και ο υπόγειος λειτουργεί όλη νύχτα. Γύρω στις 4 παρά ξεκινάς από το ένα σου σπίτι, για να πας στο άλλο. Κλειδώνεις, πετάς τα σκουπίδια και περπατάς μέχρι το σταθμό. Ο συρμός σε πάει μέχρι τον κεντρικό σταθμό των τρένων. Και το τρένο από εκεί, λίγο πιο πέρα.
Γύρω στις 6, το ταξίδι έχει ξεκινήσει. Κοιτώντας έξω από το παράθυρο, η καλύτερη ανατολή ηλίου που έχεις ποτέ σου δει, ξεδιπλώνεται δίπλα σου. Πρώτα, ένα απαλό ροζ χρώμα. Σα χάδι στοργικό, ανθρώπου αγαπημένου. Σαν παιδικό όνειρο, θα έλεγα αν δεν ήμουν ακόμα παιδί. Είναι όμορφα, γιατί μοιάζει να θέλει να μείνει για πάντα έτσι ροζ. Μα η μέρα προχωράει, και έτσι το ροζ σιγά σιγά αλλάζει.
Γίνεται πιο έντονο, πιο ζωντανό. Και μετά, χάνεται. Βυθίζεσαι σε ένα σκοτάδι χειρότερο κι από πριν. Εκεί που ξεκίνησες, τώρα αναγκάζεσαι να σταματήσεις. Και να ανοίγεις διάπλατα τα μάτια, μήπως και καταφέρεις να διακρίνεις κάτι. Μάταια όμως. Τη στιγμή που έχεις σχεδόν παραιτηθεί, η εικόνα κάπως καθαρίζει. Το ροζ κάνει και πάλι την εμφάνισή του, αυτή τη φορά συνοδευόμενο από ένα όμορφο πορτοκαλί. Πορτοκαλί που νιώθεις να σε ζεσταίνει, όχι όπως η φωτιά, μα με έναν τρόπο ολοκληρωτικό. Από μέσα προς τα έξω.
Μένεις ξανά εκστασιασμένος, ξεχνάς τις φόβους που μέχρι πριν λίγο σε είχαν κυριεύσει και καρφώνεις τα μάτια σου στο φως. Αγνοείς το γκρίζο που είναι κοντά σου, και ασχολείσαι μόνο με το τέλειο πορτοκαλί που είναι πιο πέρα. Δυστυχώς, είναι ένα πορτοκαλί που ποτέ σου δεν έχεις ξαναδεί παρόμοιο, και γι' αυτό δεν μπορείς να το περιγράψεις. Είναι πιο κίτρινο από το πορτοκαλί της φωτιάς, μα πιο κόκκινο από αυτό των φρούτων. Είναι πιο ζεστό, πιο όμορφο. Είναι το τέλειο πορτοκαλί.
Αρνείσαι να κλείσεις τα μάτια, μην τυχόν και χάσεις έστω και λίγη από αυτή την ομορφιά. Κι η εικόνα μεταμορφώνεται σιγά σιγά μπροστά σου, σαν ένα παιδί που μεγαλώνει και διαμορφώνεται. Κι εσύ περήφανος που είσαι ο μπαμπάς του, δεν αφήνεις ούτε λεπτό από τη ζωή του που να μην το ρουφήξεις. Γιατί σε ζεσταίνει όπως και το φως. Αυτό είναι το δικό σου φως. Χάνεσαι λοιπόν στις σκέψεις σου, ενώ το χρώμα χάνεται ακόμα μία φορά.
Έξω από το παράθυρο τώρα επικρατεί το γκρι. Πιο ανοιχτό από πριν, μα καθόλου ικανοποιητικό. Το πορτοκαλί που σου έκρυψε, δεν ανταλλάσεται με τίποτα. Προσπαθεί όμως κι αυτό, και το αναγνωρίζεις. Ευτυχώς που ακόμα κατανοείς. Γιατί διαφορετικά, η πρόσκλησή του να ξαπλώσεις πάνω του, να κυλιστείς σ' αυτό το τέλειο σχεδόν στρώμα που δημιούργησε, θα ήταν αρκετή για να βρεθείς στο κενό. Καθώς το πρώτο βήμα της ελευθερίας που σου προσφέρει, είναι ουσιαστικά το βήμα προς το τέλος. Θα καείς στην πτώση σου, μα δεν είναι η ζέστη που αναζητάς.
Κι η ανυπομονησία σου μεγαλώνει και μεγαλώνει. Το κάθισμα δε σε χωράει, ο διπλανός σου έχει αρχίσει να κάνει ενοχλητικούς θορύβους, τα μάτια σου κοντεύουν να στεγνώσουν από την άρνησή σου να τα κλείσεις. Φοβάσαι πως άμα χάσεις την επαφή, θα ξεγελαστείς. Και τότε το φως εμφανίζεται ξανά. Ήρεμος, εγκλοβίζεσαι πάλι μέσα του. Σε κυριεύει μα δε σε νοιάζει. Νομίζεις πως είναι η λύτρωσή σου.
Είναι πιο έντονο από πριν. Πιο φωτεινό, πιο πορτοκαλί, ίσως και μία υποψία από κόκκινο. Κάπως αρχίζεις να μην το απολαμβάνεις τόσο. Μα είναι νωρίς για να συνειδητοποιήσεις πως τόσο μαγεύτηκες που δε σκέφτηκες καν να βγάλεις φωτογραφίες. Να κρατήσεις αναμνήσεις, να μοιραστείς εικόνες. Λες και το μόνο που μετράει είσαι εσύ και το φως. Το νιώθεις πως γίνεται όλο και πιο έντονο. Πως πλέον θέλει να διώξει εντελώς τη μαυρίλα. Και το πιστεύεις πως θα τα καταφέρει.
Ώσπου και πάλι το σκοτάδι κερδίζει. Κι είναι πιο πυχτό από πριν. Σχεδόν μαύρο. Δεν μπορείς να δεις τίποτα. Για αρκετή ώρα περιμένεις πως το φως θα νικήσει. Πως θα διώξει και πάλι αυτό το στρώμα που σε μαγεύει με τη φαινόμενη συμπάγειά του, πριν προλάβει και σε πείσει πως αξίζει να το γνωρίσεις. Μα ο χρόνος κυλάει κι η αναμονή σε έχει κουράσει. Κλείνεις τα μάτια και προσπαθείς να επαναφέρεις τις όμορφες εικόνες που σου χάρισε αυτό το ταξίδι. Σα να χαλάρωσες.
Μετά από ώρα, που δεν ξέρεις αν ήταν πολλή ή όχι, κάποιες φωνές σε επαναφέρουν. Γυρίζεις να κοιτάξεις έξω από το παράθυρο. Ω, το γκρι έφυγε! Το φως σου τα κατάφερε. Κι ενώ αγωνιάς να του αφιερώσεις ακόμα μία φορά τα μάτια σου, αυτό σε τυφλώνει. Τώρα πια έχει πολλή δύναμη. Μα μη μου πεις πως δεν το περίμενες. Πόσες φορές η ελπίδα σου, δεν ήταν αυτή που στο τέλος σε σημάδεψε; Μα δε σε νοιάζει -πάλι- , αφού για σένα αυτή είναι η αλήθεια. Κι εκεί στοχεύουν κάθε φορά, οι ήλιοι που μεταμφιέστηκαν σε γκρίζα σύννεφα. Μπορείς ακόμα να σκέφτεσαι.
Είναι όμορφο να γνωρίζεις τον ήλιο, όταν αυτός σου συστήνεται κομμάτι κομμάτι, στη διάρκεια μιας πτήσης χιλιόμετρα πάνω από το έδαφος και ανάμεσα στα σύννεφα.
Γύρω στις 6, το ταξίδι έχει ξεκινήσει. Κοιτώντας έξω από το παράθυρο, η καλύτερη ανατολή ηλίου που έχεις ποτέ σου δει, ξεδιπλώνεται δίπλα σου. Πρώτα, ένα απαλό ροζ χρώμα. Σα χάδι στοργικό, ανθρώπου αγαπημένου. Σαν παιδικό όνειρο, θα έλεγα αν δεν ήμουν ακόμα παιδί. Είναι όμορφα, γιατί μοιάζει να θέλει να μείνει για πάντα έτσι ροζ. Μα η μέρα προχωράει, και έτσι το ροζ σιγά σιγά αλλάζει.
Γίνεται πιο έντονο, πιο ζωντανό. Και μετά, χάνεται. Βυθίζεσαι σε ένα σκοτάδι χειρότερο κι από πριν. Εκεί που ξεκίνησες, τώρα αναγκάζεσαι να σταματήσεις. Και να ανοίγεις διάπλατα τα μάτια, μήπως και καταφέρεις να διακρίνεις κάτι. Μάταια όμως. Τη στιγμή που έχεις σχεδόν παραιτηθεί, η εικόνα κάπως καθαρίζει. Το ροζ κάνει και πάλι την εμφάνισή του, αυτή τη φορά συνοδευόμενο από ένα όμορφο πορτοκαλί. Πορτοκαλί που νιώθεις να σε ζεσταίνει, όχι όπως η φωτιά, μα με έναν τρόπο ολοκληρωτικό. Από μέσα προς τα έξω.
Μένεις ξανά εκστασιασμένος, ξεχνάς τις φόβους που μέχρι πριν λίγο σε είχαν κυριεύσει και καρφώνεις τα μάτια σου στο φως. Αγνοείς το γκρίζο που είναι κοντά σου, και ασχολείσαι μόνο με το τέλειο πορτοκαλί που είναι πιο πέρα. Δυστυχώς, είναι ένα πορτοκαλί που ποτέ σου δεν έχεις ξαναδεί παρόμοιο, και γι' αυτό δεν μπορείς να το περιγράψεις. Είναι πιο κίτρινο από το πορτοκαλί της φωτιάς, μα πιο κόκκινο από αυτό των φρούτων. Είναι πιο ζεστό, πιο όμορφο. Είναι το τέλειο πορτοκαλί.
Αρνείσαι να κλείσεις τα μάτια, μην τυχόν και χάσεις έστω και λίγη από αυτή την ομορφιά. Κι η εικόνα μεταμορφώνεται σιγά σιγά μπροστά σου, σαν ένα παιδί που μεγαλώνει και διαμορφώνεται. Κι εσύ περήφανος που είσαι ο μπαμπάς του, δεν αφήνεις ούτε λεπτό από τη ζωή του που να μην το ρουφήξεις. Γιατί σε ζεσταίνει όπως και το φως. Αυτό είναι το δικό σου φως. Χάνεσαι λοιπόν στις σκέψεις σου, ενώ το χρώμα χάνεται ακόμα μία φορά.
Έξω από το παράθυρο τώρα επικρατεί το γκρι. Πιο ανοιχτό από πριν, μα καθόλου ικανοποιητικό. Το πορτοκαλί που σου έκρυψε, δεν ανταλλάσεται με τίποτα. Προσπαθεί όμως κι αυτό, και το αναγνωρίζεις. Ευτυχώς που ακόμα κατανοείς. Γιατί διαφορετικά, η πρόσκλησή του να ξαπλώσεις πάνω του, να κυλιστείς σ' αυτό το τέλειο σχεδόν στρώμα που δημιούργησε, θα ήταν αρκετή για να βρεθείς στο κενό. Καθώς το πρώτο βήμα της ελευθερίας που σου προσφέρει, είναι ουσιαστικά το βήμα προς το τέλος. Θα καείς στην πτώση σου, μα δεν είναι η ζέστη που αναζητάς.
Κι η ανυπομονησία σου μεγαλώνει και μεγαλώνει. Το κάθισμα δε σε χωράει, ο διπλανός σου έχει αρχίσει να κάνει ενοχλητικούς θορύβους, τα μάτια σου κοντεύουν να στεγνώσουν από την άρνησή σου να τα κλείσεις. Φοβάσαι πως άμα χάσεις την επαφή, θα ξεγελαστείς. Και τότε το φως εμφανίζεται ξανά. Ήρεμος, εγκλοβίζεσαι πάλι μέσα του. Σε κυριεύει μα δε σε νοιάζει. Νομίζεις πως είναι η λύτρωσή σου.
Είναι πιο έντονο από πριν. Πιο φωτεινό, πιο πορτοκαλί, ίσως και μία υποψία από κόκκινο. Κάπως αρχίζεις να μην το απολαμβάνεις τόσο. Μα είναι νωρίς για να συνειδητοποιήσεις πως τόσο μαγεύτηκες που δε σκέφτηκες καν να βγάλεις φωτογραφίες. Να κρατήσεις αναμνήσεις, να μοιραστείς εικόνες. Λες και το μόνο που μετράει είσαι εσύ και το φως. Το νιώθεις πως γίνεται όλο και πιο έντονο. Πως πλέον θέλει να διώξει εντελώς τη μαυρίλα. Και το πιστεύεις πως θα τα καταφέρει.
Ώσπου και πάλι το σκοτάδι κερδίζει. Κι είναι πιο πυχτό από πριν. Σχεδόν μαύρο. Δεν μπορείς να δεις τίποτα. Για αρκετή ώρα περιμένεις πως το φως θα νικήσει. Πως θα διώξει και πάλι αυτό το στρώμα που σε μαγεύει με τη φαινόμενη συμπάγειά του, πριν προλάβει και σε πείσει πως αξίζει να το γνωρίσεις. Μα ο χρόνος κυλάει κι η αναμονή σε έχει κουράσει. Κλείνεις τα μάτια και προσπαθείς να επαναφέρεις τις όμορφες εικόνες που σου χάρισε αυτό το ταξίδι. Σα να χαλάρωσες.
Μετά από ώρα, που δεν ξέρεις αν ήταν πολλή ή όχι, κάποιες φωνές σε επαναφέρουν. Γυρίζεις να κοιτάξεις έξω από το παράθυρο. Ω, το γκρι έφυγε! Το φως σου τα κατάφερε. Κι ενώ αγωνιάς να του αφιερώσεις ακόμα μία φορά τα μάτια σου, αυτό σε τυφλώνει. Τώρα πια έχει πολλή δύναμη. Μα μη μου πεις πως δεν το περίμενες. Πόσες φορές η ελπίδα σου, δεν ήταν αυτή που στο τέλος σε σημάδεψε; Μα δε σε νοιάζει -πάλι- , αφού για σένα αυτή είναι η αλήθεια. Κι εκεί στοχεύουν κάθε φορά, οι ήλιοι που μεταμφιέστηκαν σε γκρίζα σύννεφα. Μπορείς ακόμα να σκέφτεσαι.
Είναι όμορφο να γνωρίζεις τον ήλιο, όταν αυτός σου συστήνεται κομμάτι κομμάτι, στη διάρκεια μιας πτήσης χιλιόμετρα πάνω από το έδαφος και ανάμεσα στα σύννεφα.
No comments:
Post a Comment