Ήλιος με δόντια

Είναι μία πόλη, που έχει φροντίσει για μικρά παρκάκια εδώ κι εκεί, κι ακόμα περισσότερες παιδικές χαρές. Για μικροσκοπικά γηπεδάκια, με τα δοκάρια να είναι τώρα γυμνά από δίχτυα. Νομίζεις πως ποτέ κανείς δεν έπαιξε εκεί και πώς δε θα παίξει κιόλας. Κάποιες φορές, βλέπεις τον εαυτό σου σ' αυτές τις ακίνητες κούνιες, σ' αυτά τα γυμνά τέρματα.

Ένα μέρος που ποτέ κανείς δεν έφτασε.

Έξι βδομάδες τώρα τα παιδιά είχαν σταματήσει να παίζουν. Θέλεις το κρύο, θέλεις το ψιλόβροχο ή το πολυκαιρινό, βρώμικο πια χιόνι; Ό,τι κι αν έφταιγε, δεν έβγαιναν στους δρόμους. Προχθές, πρώτη μέρα είδα στην παιδική χαρά κόσμο. Ένας χώρος που στέκεται σαν παρατημένος τόσο καιρό. Και να ήταν μόνο αυτός;

Δύο παιδιά έτρεχαν, με την πρώτη ευκαιρία που έλιωσε το χιόνι. Ήταν όμορφα. Επιτέλους λίγη κίνηση, επιτέλους λίγες φωνές, χαρά, παιχνίδι. Επιτέλους κάποιος ήρθε. Χαζή εικόνα, μα σε έκανε να χαμογελάσεις. Ίσως γιατί σκέφτηκες πως θα έρθει και η σειρά για τις δικές σου επισκέψεις. Τί κι αν δεν ήρθαν εκείνη τη μέρα; Αύριο ή μεθαύριο..

Μία μέρα που κάποια στιγμή θα φτάσει.

Σήμερα όμως όλα είναι άσπρα πάλι. Ωραίο το λευκό, σε ηρεμεί. Και τα ντύνει όλα πιο απαλά. Καλύπτει τη βρωμιά, και τα πατώματα που μας καταδιώκουν. Μας δίνει την ψευδαίσθηση πως περπατάμε πάνω στα σύννεφα ή έστω πάνω σε κάτι όμορφο, παιδικό. Τις πρώτες στιγμές τουλάχιστον. Γιατί μετά, βρωμίζει κι αυτό σιγά σιγά. Πόσα να αντέξει; Πόσα να κρύψει από όλα αυτά που ξερνάμε; Κι ύστερα θα έρθει πάλι η βροχή να τα ξεπλύνει. Ο ήλιος να στεγνώσει τη βροχή. Τα παιδιά να παίξουν για μια μέρα. Λίγες στιγμές ηρεμίας και ζέστης. Και κάποιος που τα παρατηρεί όλα αυτά.

Ένας άνθρωπος. Έφτασε ή απομακρύνθηκε;