Άργησα..

Δυσκολεύομαι να κάνω παρέα με ανθρώπους. Να πηγαίνω σε κοινωνικές συγκεντρώσεις, να κάθομαι γύρω από καναπέδες και να ανταλλάσσω απόψεις πίνοντας ουίσκι. Είμαι πολύ επιφυλακτικός με τους ανθρώπους που "πιστεύουν ότι..." ή που σε ρωτάνε: "Εσείς τί νομίζετε γι' αυτό;"

Τις αφορμές τις έψαχνα παντού και πάντα. Ειδικά στις πτώσεις μου. Γιατί τότε, πέφτοντας, αναζητούσα περισσότερο έρμα στο κουφάρι μου, όχι για να μου προσδώσει ευστάθεια στην άναρχη πορεία μου, αλλά για να με οδηγήσει πιο γρήγορα στη συντριβή μου. Και κείνο το καλοκαίρι είχα βρεθεί στον πάτο του βαρελιού. Σχεδόν.

Πότε είσαι πιο ελεύθερος, από τις στιγμές που έχεις θυσιάσει τις απαιτήσεις σου;

Αν περιφρονεί κάτι η τέχνη, αυτό είναι η βεβαιότητα. [...] Αν γυρεύει κάτι η τέχνη, αυτό είναι η ευτυχία. [...] Και θρέφεται απ' το αίμα του καλλιτέχνη, που θυσιάζει τη ζωή του γι' αυτήν. Γι' αυτό μοιάζει με την αγάπη.

Ξέρω ότι δεν υπάρχουν δυνατοί άνθρωποι, παρά μόνο άνθρωποι πονεμένοι, που ζουν μες στα συντρίμμια τους, που κάθονται καταμεσής του δρόμου σαν τον Νίτσε και βλέπουν τη ρημαγμένη τους ζωή και συνεχίζουν. [...] Και το χαρακτηριστικό του ανθρώπου είναι ότι πέφτει εύκολα, καθώς του πήρε εκατομμύρια χρόνια και του κόστισε άπειρο πόνο για να σταθεί στα δυο του πόδια.

Μου μαθαίνετε να χαμογελάω, σας παρακαλώ;



Τα πρώτα αποσπάσματα, είναι από το βιβλίο του Νίκου Δ. Λευκαδίτη "Ποιος 'Αγγελος;", ενώ η τελευταία φράση, τίτλος βιβλίου της Ελένης Δικαίου.