Ανάσα.
Πάρε μία βαθιά ανάσα, γιατί η βραδιά προβλέπεται δύσκολη. Η αλήθεια μοιάζει κακάσχημη. Ποιος θέλησε να φτιάξει μία τέτοια αλήθεια; Κάποιος παίζει παιχνίδια μαζί σου. Ξέρει τις αδυναμίες σου, χτυπάει στοχευμένα.
Σκυφτός, μόνος κι αδύναμος εσύ. Ανύπαρκτος; Λυγίζεις τα γόνατα κι ακουμπάς στο χώμα. Σα να ετοιμάζεσαι να φυτέψεις, να δώσεις ζωή. Μα στην πραγματικότητα, αυτό που κάνεις, είναι να εγκαταλείπεις τη δική σου. Σκύβεις λίγο ακόμα. Τόσο ώστε το βλέμμα σου να συναντήσει την ευθεία του αναχώματος. Εκείνου που κρύβει πίσω του ομορφιά. Νερό. Ζωή. Ένα χώρο που σε λύτρωσε πολλές φορές. Σου χάρισε διαδρομές να κλαις.
Τώρα όμως τον αποφεύγεις. Στηλώνεις το βλέμμα, μα δε λες να κουνήσεις. Το σώμα σου, βαρύτερο κι από τη σκέψη σου. Η Αλήθεια αυτή. Αναπάντεχη και ακάλεστη. Βαριά. Χαμηλώνεις και το κεφάλι. Το κρύβεις στις παλάμες σου και το στηρίζεις με τους αγκώνες. Αφήνεις τα μάτια ανοιχτά, μην τυχόν και ξεθαρρέψει η σκέψη και φύγει. Και περιμένεις.
Μα δεν ξέρεις και τί να περιμένεις άλλο. Κι έμεινες εκεί. Ώσπου έβρεξε, κι η βροχή βοήθησε τα μάτια σου να καθαρίσουν. Ξέπλυνε το κορμί σου και σε οδήγησε σε έναν ύπνο παιδικό. Εκεί, στο χώμα. Σ' ένα χωράφι, 500 μέτρα από το ανάχωμα. 500 μέτρα από την αλήθεια σου. Μέχρι τη στιγμή που δεν ήσουν πια εσύ.
Ανάσα. Πέρασε..
Πάρε μία βαθιά ανάσα, γιατί η βραδιά προβλέπεται δύσκολη. Η αλήθεια μοιάζει κακάσχημη. Ποιος θέλησε να φτιάξει μία τέτοια αλήθεια; Κάποιος παίζει παιχνίδια μαζί σου. Ξέρει τις αδυναμίες σου, χτυπάει στοχευμένα.
Σκυφτός, μόνος κι αδύναμος εσύ. Ανύπαρκτος; Λυγίζεις τα γόνατα κι ακουμπάς στο χώμα. Σα να ετοιμάζεσαι να φυτέψεις, να δώσεις ζωή. Μα στην πραγματικότητα, αυτό που κάνεις, είναι να εγκαταλείπεις τη δική σου. Σκύβεις λίγο ακόμα. Τόσο ώστε το βλέμμα σου να συναντήσει την ευθεία του αναχώματος. Εκείνου που κρύβει πίσω του ομορφιά. Νερό. Ζωή. Ένα χώρο που σε λύτρωσε πολλές φορές. Σου χάρισε διαδρομές να κλαις.
Τώρα όμως τον αποφεύγεις. Στηλώνεις το βλέμμα, μα δε λες να κουνήσεις. Το σώμα σου, βαρύτερο κι από τη σκέψη σου. Η Αλήθεια αυτή. Αναπάντεχη και ακάλεστη. Βαριά. Χαμηλώνεις και το κεφάλι. Το κρύβεις στις παλάμες σου και το στηρίζεις με τους αγκώνες. Αφήνεις τα μάτια ανοιχτά, μην τυχόν και ξεθαρρέψει η σκέψη και φύγει. Και περιμένεις.
Μα δεν ξέρεις και τί να περιμένεις άλλο. Κι έμεινες εκεί. Ώσπου έβρεξε, κι η βροχή βοήθησε τα μάτια σου να καθαρίσουν. Ξέπλυνε το κορμί σου και σε οδήγησε σε έναν ύπνο παιδικό. Εκεί, στο χώμα. Σ' ένα χωράφι, 500 μέτρα από το ανάχωμα. 500 μέτρα από την αλήθεια σου. Μέχρι τη στιγμή που δεν ήσουν πια εσύ.
Ανάσα. Πέρασε..
3 comments:
Να θυμάσαι να επισκέπτεσαι αυτό το μέρος και όταν θα έχεις ήρεμες ανάσες. Όταν τα πόδια σου θα σε κρατάνε όρθια και το βλέμμα σου θα είναι καθαρό.
Έτσι θα το βρίσκεις πιο εύκολα!
Να είσαι πολύ καλά:)
Όλα αυτά σε μια ανάσα; Κι η επόμενη; Πιο δύσκολη ή πιο εύκολη;
Με "πέθανες" και δεν είμαι για τέτοια αυτόν τον καιρό. Οπότε θα πω απλά την καλησπέρα μου και θα φύγω..
Ταξιδιώτης,
όμορφο μέρος, εγωιστές άνθρωποι.. Δεν μπορούμε όμως να τα 'χουμε όλα, ε;
SDRyche,
καλησπέρα και χαίρομαι που σε βλέπω! Η επόμενη, ας πούμε πως είναι πιο εύκολη. Αυτός δεν είναι ένας από τους σκοπούς της αλήθειας;
Την καλησπέρα μου, και καλό μήνα. Λίγο αργοπορημένα αυτή τη φορά.. :)
Post a Comment