Για Ποτό

Σήμερα είναι η γιορτή του. Και αποφάσισε να βγει. Ευχαρίστησε τηλεφωνικώς όλους όσους του ευχήθηκαν, αλλά δεν προσκάλεσε κάποιον για κέρασμα. Ήθελε μόνο ένα πρόσωπο. Έφτασε το bar, παρήγγειλε κι ενώ η μπύρα του είχε φτάσει, η παρέα του ακόμα να φανεί. Κατέφυγε ακόμα μία φορά στην τεχνολογία του (το κινητό του ντε) στέλνοντας μήνυμα, σ' ένα κλειστό πια κινητό.


Σου παρήγγειλα ποτό. Θα έρθεις; Μου λείπεις.

Κι η απάντηση που ποτέ δεν έλαβε:

Εδώ είμαι, δίπλα σου. Αναρωτιέμαι γιατί ασχολείσαι ακόμα με το κινητό σου. Γιατί ήρθες μόνος σου να γιορτάσεις αυτήν τη μέρα. Τόσοι άνθρωποι που σε αγαπούν και νοιάζονται για σένα. Μην τους κάνεις στην άκρη, μην τους αφήνεις απ' έξω. Θέλουν να βοηθήσουν, να σταθούν μαζί σου. Μωρό μου, συνέχισε σε παρακαλώ, μην κολλάς στο παρελθόν.


Έχουν περάσει πια 5 μήνες. Για κάποιους θεωρείται αρκετός χρόνος. Μα εμένα μου φαίνεται τόσο απροσδιόριστο. Άλλοτε λίγο. Μόλις 5 μήνες πριν κανονίζαμε τρίημερες εκδρομές για μπάνιο, προσπαθώντας να κερδίσουμε όλα τα λεπτά που μπορούσαμε. Και τώρα...
Άλλοτε πολύ. Πώς αντέχω 5 μήνες τώρα χωρίς εσένα; Πώς αντέχω μόνο με τη σκέψη πως είσαι δίπλα μου;

Αντέχεις επειδή είμαι δίπλα σου. Δε με βλέπεις, μα δεν μπορεί να μη με νιώθεις. Πες μου πως με νιώθεις.. Είμαι εδώ, δίπλα. Σε παρακαλώ...
Ω ναι, θυμάμαι. Και που τελικά κοντέψαμε να χάσουμε όλα τα λεπτά που υπολογίζαμε να κερδίσουμε, εξαιτίας σου. Που έφτασες στο λιμάνι 2 λεπτά πριν αναχωρήσει το πλοίο κι είχα νευριάσει τόσο πολύ κι εσύ αστειευόσουν κιόλας. Χα χα! Είχα αγχωθεί πολύ, αλλά τελικά σε περίμενα. Έτσι και τώρα.


Πονάω. Δεν αντέχω την απώλεια αυτή. Γιατί; Γιατί έπρεπε να φύγεις εσύ;

Σώπα αγάπη μου, μην κλαις. Εδώ είμαι. Σε κρατάω αγκαλιά. Σώπα σε παρακαλώ, και γιορτάζεις σήμερα.