Σοβαροφάνεια

Σε βράδια σκοτεινά κι άσχημα, προσπαθώ να βρω το είναι μου. Να παλέψω με ιδέες και λόγια άλλων, να δω τελικά αν είμαι εγώ ή αυτοί. Να καταλάβω αν βαδίζω σωστά, ή αρμενίζω στραβά. Τόσες λέξεις που μοιάζουν κενές, δήθεν φιλοσοφημένες, με περιεχόμενο υποτιμητικό, ντυμένο με δήθεν χιούμορ.

Αηδίες που σε κάνουν να προβληματίζεσαι και να αναρωτιέσαι αν πρέπει να επαναπροσδιορίσεις τον εαυτό σου, τη θέση σου. Πόσο βλάκας μπορείς να είσαι που η πλειοψηφία σε βρίσκει υποκριτή; Ή πόσο ιδιαίτερος;

Πόσο ανόητος μπορείς να είσαι που σε χαρακτηρίζουν ανούσια κι άδικα κι εσύ δεν μπαίνεις στον κόπο να απαντήσεις; Ή πόσο δειλός; Ή πόσο ήρεμος; Ή πόσο συνειδητοποιημένος;

Στο τέλος - τέλος, ποιος νομίζεις ότι είσαι;


Σήμερα θα ήθελα να κάνω το blog αυτό μαύρο. Αλλά αν μπω στον πειρασμό να το αλλάξω, δε θα επιστρέψει ποτέ στο χρώμα. Οπότε.. ας συνεχίσει αυτό την προσπάθεια, να δώσει δύναμη και σε μένα.