Χάρισμά σας

Σκέψεις μαζεμένες, που δε βρήκαν το χρόνο να χαριστούν.

1.

- Είναι καλά. Όλα πλέον είναι εντάξει.

Ω άνθρωπε, τί άλλο να ζητήσει κανείς; Τί καλύτερο από το "όλα είναι τώρα καλά"; Αλήθεια τί;


2.

Πληγές που προέκυψαν από βλακείες. Δεν είχες τι να κάνεις και φθείρεις τον εαυτό σου και τους άλλους. Και δεν είναι μόνο αυτό. Είναι ότι μετά, στην παραμικρή νύξη, ακόμα και ασταθή υποψία πως άλλο σκέφτεται από αυτό που ρωτάει, βγαίνει στην επιφάνεια η άμυνα. Η άμυνα, και δωσ' του φθορά και διαφωνία.

Για βλακείες... Για πράγματα που θα μπορούσαν να είναι τόσο απλά. Αν.

Αν δεν ήμουν αυτή που είμαι κι εσύ δεν ήσουν αυτός που είσαι. Αν.

Αν χαλάρωνες κι εγώ σοβαρευόμουν. ΑΝ.


3.

Ο χώρος γύρω όμορφος, λειτουργικός. Μικρές παραφωνίες απλά τον κάνουν οικείο. Έχει αγαπημένα πρόσωπα, όμορφες στιγμές, εντάσεις και προβληματισμούς. Έχει σχέδια, βόλτες και όνειρα. Έχει την πορεία σου κομμάτι κομμάτι, άλλοτε κρυπτογραφημένη κι άλλοτε ξεκάθαρη να φωνάζει. Έχει εσένα.

Ώσπου καλείσαι να διαλέξεις μεταξύ του εαυτού σου, των όσων πιστεύεις και των όσων νιώθεις. Τον θέλεις τον χώρο. Δέθηκες μαζί του, όπως με λίγα πράγματα. Σκιαγραφεί μία μετάβασή σου. Βλέπεις μέσα του τον εαυτό σου να αλλάζει, να εξελίσσεται. Να μεγαλώνει, αν θες. Αλλά είναι κι οι άλλοι. Που όλοι μαζί το διαμορφώνετε. Γιατί όλοι μαζί ξεκινήσατε.

Και συνειδητοποιείς πως πλέον δε συνεννοήστε. Προσπαθείς, εξηγείς, δίνεις την οπτική σου. Αλλά μάταια. Βρίσκεις και κάποιους που συμφωνούν, αλλά οι μεγάλοι, βαδίζουν αλλιώς. Δε βλέπουν όπως εσύ. Ίσως να μη βλέπουν και καθόλου. Τί θα κάνεις;

Θα μείνεις "ως το τέλος"; Να ψάχνεις γωνιές μέσα στο χώρο να κουρνιάσεις, να ζεσταθείς, να θυμηθείς, να καλέσεις κι άλλους; Θα φύγεις, στεναχωρημένος για την απότομη αλλαγή που βλέπεις στον προσανατολισμό του χώρου και βέβαιος πως δεν έχει νόημα να προσπαθήσεις (ακόμα μία φορά) για αλλαγή; Θα ταλαντεύεσαι απλώς, αναποφάσιστος για το αν είναι σημαντικότερο το τί πιστεύεις ή το τί είναι για σένα ο χώρος κι οι άνθρωποι;

Θα διαλέξεις την πικρή ηρεμία ή την επίπονη εικόνα; Παρακμή.

Δεν το καταλαβαίνεις. Με τίποτα όμως, όσο κι αν προσπαθείς. Και πόσο άκυρα, άσχημα, αιμοβόρα σου φαίνονται όλα τα τελευταία βήματα. Πόσο αχάριστα, ανούσια και ψεύτικα ίσως, γιατί όχι ψεύτικα;

Σα σε όνειρο όλα αυτά, φύλλα που τα παίρνει ο αέρας, όταν εσύ αλλάζεις πλευρό. Σκέψεις, βαριές, σαν το τσουλούφι στα μάτια, που όσο κι αν φυσάει, όσο κι αν το κουνάνε τα ρεύματα, μένει πάντα γερμένο πάνω από το μέτωπό σου να μπλέκεται. Σαν κάτι τόσο ξένο, που μέσα του άφησες μέρος του εαυτού σου.

Σαν το χθεσινό όνειρο. Που όμως ξέχασες. Σαν.