Εκεί. Πότε;

Ας φύγουν. Δεν τα αντέχω. Δεν μπορώ όμως την ηρεμία. Ούτε αυτή την αντέχω. Και τί θα γίνει; Θα πέσω στα γόνατα. Μπροστά σε ό,τι περισσότερο μου μοιάζει. Θα κρύψω το πρόσωπο μες στα χέρια και θα πω, σχεδόν με λυγμό "Ευχαριστώ". Και μέσα μου θα σκέφτομαι, αλλά αυτό δε θα το πω "Ευχαριστώ, αλλά δεν αντέχω άλλο!". Και θα μείνω εκεί. Να χαζεύω. Να περνά και να κοιτά. Να απορεί, να απορρίπτει. Θα μείνω και θα 'ρθεις δίπλα. Όχι εσύ, εσύ... Θα θαυμάσεις. Θα θελήσεις να κρύψεις κι εσύ το πρόσωπο. Αλλά δε θα μπορείς. Διαρκώς θα ανοίγεις τα δάχτυλα να ελέγχεις. Τί κάνω εγώ; Έφυγα; Κλαίω; Τί σκέφτομαι; Τί εκφράσεις παίρνω; Θα μείνω ή όχι τελικά; Κι ακόμα και με κλειστά μάτια, εκείν_ θα καταλάβει. Και θα χάσεις πάλι. Γιατί δεν εμπιστεύτηκες τον εαυτό σου. Παρά μόνο τη σιγουριά της μίμησης της διαφοράς. Ειρωνικό κι άσχημο.

Ας φύγουν. Δεν αντέχω. Θα κάτσω τότε και χωρίς να χρειάζεται να κρύβω το πρόσωπο. Θα κάτσω, όπως τώρα ακριβώς. Ευχαριστώ, αλλά δε θα πάρω. Σειρά έχει το ξέσπασμα, κι εκεί το μόνο απαραίτητο, είναι ο χώρος. Ας είναι.