Αν μπορούσες να δεις πιο καθαρά, θα ήταν όλα καλύτερα. Η διαδρομή θα ήταν πιο ευχάριστη, οι συναντήσεις χαμογελαστές και οι διαπληκτισμοί αστείοι. Αν μπορούσες να τα κοιτάς όλα αποστασιωποιημένος, θα ζούσες πιο ήρεμα.
Αλλά μαλώνεις με το διπλανό σου για μια θέση στάθμευσης, αγχώνεσαι για 10 λεπτά περισσότερου ύπνου, γκρινιάζεις για 5 λεπτά μικρότερου διαλείμματος. Αντί να δεις προσπάθεια, βλέπεις εκμετάλλευση. Αντί να δεις ενδιαφέρον, βλέπεις υπερβολή. Κι αντί να δεις πως είμαι εκεί για να βοηθήσω, βλέπεις πως είμαι αφελής.
Μα δεν εκμεταλλεύομαι ούτε και υπερβάλω. Αφελής δεν είμαι. Δεν έχω όμως και πολλούς τρόπους να σε βοήθησω να δεις. Πρέπει εσύ να είσαι υποψιασμένος, και τότε θα καταλάβεις τί συμβαίνει. Όμως έτσι όπως ζεις κι έτσι όπως κινείσαι, έτσι όπως σκέφτεσαι κι έτσι όπως δρας, αναπόφευκτα μια μέρα θα σου πω "Λυπάμαι, έχασες".
Ή μάλλον, δε θα στο πω. Δεν είναι εύκολο να μηδενίζεις τον άλλον. Θα το δείξω όμως, και τότε οι ρόλοι της αφέλειας θα αντιστραφούν. Εκτός κι αν είσαι τόσο τυφλός, που ούτε αυτή την αλλαγή δε θα προσέξεις. Και τότε δυστυχώς, θα πρέπει να μονολογήσω "Τον έχασα".
No comments:
Post a Comment