Τσάι και Γλυκό Κεράσι

- Καλησπέρα Κατερίνα! Έλα, πέρνα μέσα. Δε σε περίμενα.

- Ναι, το ξέρω. Δε σε πήρα πριν έρθω, αλλά ήμουν κοντά κι είπα να περάσω.

- Καλά έκανες. Να σε κεράσω κάτι;

- Ένα τσάι κι λίγο γλυκό κεράσι. Από τότε που μετακόμισες, μου είναι δύσκολο να σε βρίσκω.

- Μου έχεις αφήσει κάποιο μήνυμα που δεν έχω λάβει;

- Όχι... Θα καθίσεις μαζί μου;

- Ναι, μισό λεπτό να φέρω τον καφέ μου.

- Μερικές φορές νιώθω πως δεν αξίζεις να σου ανοίγομαι τόσο.

- Ε;!

- Με συγχωρείς που το λέω έτσι απότομα. Απλά, να. Νιώθω σα να ξεδιπλώνω όλες τις αδυναμίες μου, όλες τις μικρές μου σκέψεις, όλες τις λεπτομέρειες για μένα. Κι εσύ να τις προσπερνάς.

- Εε..

- Δεν μπορεί, κάτι καταλαβαίνεις από όλα αυτά. Αλλά δεν ξέρω γιατί δε μου το δείχνεις. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί ποτέ δεν έδειξες κάτι. Να μου δώσεις λίγη δύναμη κι εμένα. Να μου δείξεις πως μετράω.

- ...

- Κι αυτά τώρα, δεν ξέρω αν τα καταλαβαίνεις. Καμία πράξη σου ποτέ δεν έδειξε πως είμαι κάτι ιδιαίτερο ανάμεσα στους ανθρώπους που γνωρίζεις. Και δεν είναι πως ζητώ από όλους κάτι τέτοιο. Μα η συμπεριφορά σου, είναι περίεργη. Ποτέ δεν έκανες κάτι που να με ξεχωρίζει. Δυο φορές μόνο συνέβη κάτι ελαφρώς διαφορετικό από ό,τι συνήθως. Αλλά και πάλι, το αποτέλεσμα ήταν να αναρωτιέμαι για την κρίση μου. Τέλος πάντων, τί σου λέω τώρα πάλι. Πάλι θα απορείς. Μην κλαις σε παρακαλώ, δεν αξίζει. Είναι που μάλλον εγώ σου έδωσα περισσότερη αξία από ό,τι θα άντεχες. Κι έτσι έχασα και σένα, έχασα κι ένα κομμάτι από μένα.

Θα μου δώσεις τη συνταγή για το γλυκό; Είναι πολύ καλό. :)