Κρέπα και Βενζίνη

Είχα πάει σε μία κρεπερί στην Πλάκα πριν λίγες μέρες. Έχω ξαναπάει εκεί αρκετές φορές. Ήταν πρωτομηνιά, οπότε όταν ήρθε η κοπέλα να πάρει παραγγελία τη χαιρετώ λέγοντας "Καλησπέρα, καλό μήνα". Η αντίδραση μάλλον αναμενόμενη. Εκείνη σάστισε κι έκανε μία, μάλλον αφελή, ερώτηση: "Γιατί, τί είναι σήμερα;" Την κοίταξα, χαμογέλασα κι απάντησα "Πρώτη Νοέμβρη". Έβαλε τα γέλια.

Ήρθε άλλες δύο φορές από το τραπέζι, και γέλαγε και τις δύο. Κάποια στιγμή σχολιάζει πως "Δεν μπορώ, σε βλέπω και γελάω."

Πάλι καλά, φαντάζεσαι να μ' έβλεπες και να έκλαιγες;..

Φεύγοντας, την καληνυχτίζω κι εκείνη λέει στην αρχή μία καληνύχτα χωρίς να κοιτάξει ποιος φεύγει. Και την ώρα που με βλέπει στην πόρτα, μου φωνάζει και λέει "Να ξανάρθεις. Εσύ, να ξανάρθεις. Μου φτιάχνεις τη μέρα, με κάνεις χαρούμενη." Κι ήταν μεσάνυχτα.

Ευχαριστώ.

Χαμένοι άνθρωποι.

------------------------------------

Λίγες μέρες νωρίτερα, σταμάτησα σ' ένα βενζινάδικο να γεμίσω το αυτοκίνητο. Ήταν βραδάκι και είχε βρέξει πιο πριν. Ένας κύριος, τοποθέτησε την αντλία στη θέση της και είχε όρεξη για συζήτηση. Οπότε, μονολογώντας κάπως δυνατά, εκφράζει μία ευχή του "Αχ και να 'χα ένα βαρέλι με χρήματα, ε; Ωραία θα 'ταν!" Η πρώτη μου σκέψη, την οποία του κοινοποίησα κιόλας, ήταν "Τί τα θέλετε;". Εκείνος με κοίταξε λίγο σαστισμένα, μάλλον θεώρησε πως τον πείραζα κιόλας, κι αποκρίθηκε "Δωσ' τα μου εσύ κι εγώ θα βρω τί θα τα κάνω".

Γιατί, σάμπως έχω εγώ να στα δώσω; Αλλά αυτό το πράγμα, να θέλουμε όλοι περισσότερα χρήματα απλά γιατί θέλουμε περισσότερα χρήματα;; Σαφώς κι άμα τα είχες θα έβρισκες πώς να τα ξοδέψεις. Αλλά αφού δεν ξέρεις από τώρα τί θα τα έκανες, δε σου λείπουν.

Άπληστοι άνθρωποι.