Μεγάλη Μάζα

- Θέλεις να κοιμηθούμε με το παράθυρο ανοιχτό;

- Ω, γιατί;

- Ε να, για αλλαγή.

- Δε φοβάσαι;

- Όχι σήμερα.

- Γιατί, τί άλλαξε σήμερα;

- Η ανάγκη για αέρα νικάει το φόβο του ξένου.

- Είσαι καλά;

- Ναι, καλά είμαι.

- Σίγουρα;

- Ναι, μην ανησυχείς.

- Εντάξει, θα το ανοίξω λοιπόν.

Μήπως θέλεις να συζητήσουμε κάτι;

- Όχι, ευχαριστώ. Τα καταφέρνω ακόμη.

- Μελαγχόλησες πάλι, ε;

- Μην το σκέφτεσαι. Θα ξαπλώσεις κι εσύ;

- Σε λιγάκι. Θέλεις να έρθω τώρα;

- Όχι, όχι. Τελείωσε και μετά. Αν μπορείς μόνο, φέρε μου το μολύβι και την ατζέντα μου.

Ευχαριστώ.

Ραντεβού, μαθήματα, ταξίδια, εκκρεμμότητες. Και μία αίσθηση να σκάσω. Για να ηρεμήσω, όχι κάτι κακό. Νομίζω πως είμαι ιδιαίτερα ευαίσθητη τελευταία. Κι αυτό το κοινό δωμάτιο, περιορίζει τόσο τις αντιδράσεις, τις εκφράσεις μου. Ούτε να κλάψω δεν μπορώ πια, χωρίς να έχω το άγχος μη με δει και δεν πάρει απαντήσεις στις ερωτήσεις που θα κάνει και στεναχωριέται.

Στις τελευταίες σελίδες της ατζέντας έχει μερικές σελίδες. "Notes" γράφει πάνω-πάνω. Ας γεμίσω αυτές σήμερα. Και τα δάκρυα θα έρθουν αργότερα, όταν θα έχει κοιμηθεί. Καμιά φορά αναρωτιέμαι αν έχει καταλάβει κανένα βράδυ το παράπονο που με παίρνει.

Λίγο αέρα, να ηρεμήσω. Κι όλα θα μπουν σε μία σειρά πάλι. Σειρά, που δεν ξέρω αν θα είναι η κατάλληλη. Μα θα γίνει, πάντα γίνεται. Κι αν αυτό σου φαίνεται βαρύ, αχ και να 'ξερες! Αλλά και πάλι, καλύτερα να μην ξέρεις. Αν ήταν αλλιώς, θα ήμαστε χαμένοι.

Είμαι ήδη καλύτερα, αλλά κι εσύ μη μου θυμίζεις τις ακούσιες τρικλοποδιές σου. Θα έπρεπε να καταλάβεις πως αυτό που σου ζήτησα πρώτη φορά πριν ένα χρόνο και τελευταία φορά πριν μια βδομάδα, δεν αντικαθίσταται με τίποτα ισοδύναμο. Δεν υπάρχει ισοδύναμο. Γιατί με κάνεις να νομίζω πως δεν καταλαβαίνεις; Είναι σημαντικό για μένα να είσαι εκεί. Και να τη μοιραστώ μαζί σου.

Σταμάτα να με πληγώνεις, διότι δε θέλω να σταματήσω εγώ να πληγώνομαι. Σε θέλω να είσαι κοντά, όχι να σε απομακρύνω. Σ' αγαπώ, καλό βράδυ.